Nog één keer Bourke

Vorige week hebben Ton en ik even de klus afgemaakt waarmee ik eerder was begonnen, de schuur. Vervolgens zijn we gedrieen halverwege de week richting Bourke vertrokken. Jac wilde allereerst zelf nog een keer de outback opsnuiven maar ook haar vader kennis laten maken met het gebied waar we oorspronkelijk naar toe zouden gaan. Woensdag morgen om 09.00 uur vertrokken richting Dubbo waar we zouden overnachten. Daar aangekomen even een hotelletje gezocht en vervolgens iets gaan eten. Terug bij het hotel nog wat gedronken met als plan op tijd het bed op te zoeken. Toen Ton zijn kamer in wilde gaan was de deur echter geblokkeerd. Wat bleek na enig speurwerk, het plafond was gedeeltelijk naar beneden gekomen en blokkeerde de deur. Tja, ken gebeuren natuurlijk maar verwacht je niet echt in een 3,5 sterren hotel. Eigenaar erbij, even provisorisch gerepareerd en uiteindelijk iets later dan gepland toch het bed in.

De volgende dag even in Dubbo rondgekeken, de historische jail bezocht en vervolgens richting Bourke. Gestopt bij Byrock (50 km voor Bourke) om even de rode grond te bekijken en de benen te strekken. De vliegen zijn in grote getale aanwezig want er is drie weken geleden een enorme hoeveelheid water gevallen, de grond voelt nog steeds vochtig aan. Uiteindelijk meteen doorgereden naar Skye en Murray want het was al laat geworden, niet te laat om rustig even in de tuin te zitten en wat te kletsen. Er was ook een nieuw lid in de familie, een kleine kangaroe. De moeder was door de extreme droogte en gebrek aan voedsel erg zwak geworden en moest afgemaakt worden. De kleine werd uit de buidel gehaald en wordt nu dagelijks vier keer gevoed door Skye en/of de kinderen. Hij brengt de meeste tijd door in een zak die als surrogaat dient voor de buidel van de moeder.

's Avonds heerlijk gegeten en de volgende dag Bourke bezocht. Aan het eind van de dag samen met Murray in de 4 wheel drive het landgoed bekeken, althans een heel klein stukje ervan. Het hele landgoed is net zo groot als Utrecht, onmogelijk om een dag te bekijken. Daarna zoals gepland meteen door naar de rivier om daar te BBQ-en. De tweeling (11 jaar oud) mochten hun nieuwe speeltjes uit de schuur halen (quads) en zelf naar de BBQ spot rijden. Ze kunnen met hun voeten net de bodemplaat raken maar weten feilloos om te gaan met het apparaat. Wat blijkt, ze helpen Murray soms met het opdrijven van de schapen als die naar een andere paddock gedreven moeten worden. Schitterend, die meiden hebben de tijd van hun leven.

Vervolgens wordt de BBQ aangestoken, gewoon een vuurtje onder een ijzeren plaat en dan vlees erop. Niks moderne BBQ's en waarom zou je ook. We genieten weer even van een schitterende zonsondergang terwijl Murray het vlees op de BBQ gooit. Skye zorgt ervoor dat er ook iets anders dan vlees is al blijkt uiteindelijk de groente de ontbreken. Ton en ik kunnen daar perfect mee leven, Jac heeft het hier wat moeilijker mee. We genieten weer vollop van deze tractatie.
In het pikkedonker gaan de kids nog even brood bakken boven het smeulend vuurtje. Het geeft ons volwassenen de tijd rustig onderuit te zitten en te genieten van de rust aan de rivier terwijl we ondertussen een glaasje wijn of bier nuttigen. Als het uiteindelijk te laat dreigt te gaan worden, de kids moeten de volgende morgen vroeg op omdat ze een cricket wedstrijd hebben, wordt alles snel ingepakt en gaan we terug richting huis. Daar praten we nog even wat maar gaan spoedig ook naar bed omdat de vermoeidheid toch wel toeslaat. En we hebben ook besloten dat we de volgende dag naar de grotten in Wellington willen en dus moeten we een beetje op tijd uit de veren.

De terugweg gaat vlot en we bereiken ruim op tijd Wellington. We kunnen rustig even lunchen en daarna nog even rondkijken en wat lezen. Om 16.00 uur gaan we met een gids mee om een van de grotten te bekijken. Er zijn in totaal 27 grotten, 3 ervan zijn geopend voor het publiek de rest wordt met rust gelaten.
Na een uurtje ondergronds te hebben verkeerd verlaten we Wellington om in het eerstvolgende dorpje te overnachten. Wat blijkt, er is een grote cricketmatch gaande, alle hotels zijn volgeboekt. Okay, op naar het volgende dorp, zelfde verhaal. Okay, dan maar naar een flink dorp in de buurt (Orange) daar moet toch wel plek zijn. Nee dus, alles volgeboekt want er zijn diverse sportactiviteiten gaande. Gelukkig vinden we uiteindelijk in een dorp verder wel een hotel, geen enkele ster geloof ik dus je kunt je voorstellen wat de kwaliteit was, maar we hebben in ieder geval onderdak.
De volgende dag naar huis. We bezoeken onderweg nog een museum en komen met een voldaan gevoel aan het eind van de dag weer in Thurgoona aan. Het waren drukke dagen maar we hebben allemaal genoten.

Jos

Zonne goeie hebbe wij nog nie gehad!

Stel je voor:
Zaterdag 7 februari 17:00 uur, net klaar met het AMC examen, geen idee wat de uitslag is maar het gevoel zegt dat je gezakt bent. Zondag rijd je naar huis en binnen 70 km kom je in een zwartgeblakerd landschap terecht en de volgende 250 km rijd je in een dikke vette rook. Het gevoel dat het mis gegaan is met het examen wordt alleen maar versterkt. Maar steeds komt het examen terug in de herinnering, 300 vragen, hoe kun je nou in hemelsnaam ook maar een vaag idee hebben over de uitslag..... Tja dat gevoel he......

Dan ineens op maandag 9 maart om 14.30 uur valt de post in de bus. Ik ben druk bezig in de garage dus vergeet helemaal dat daar wel eens de uitslag bij zou kunnen zitten. Uiteindelijk besluit ik toch maar even te gaan kijken ..... Ja er zit een brief bij. Nou, maar even openen, ben toch gezakt.....

53 ste plaats, ik behoor tot de top 13% van de groep.

53????
Top 13%?????
Dat kan niet gezakt zijn, dat moet ........

JA, GESLAAGD!!!!!!!!!!!

En omdat het de eerste keer is dat ik het examen doe en de uitslag zo goed was wordt ik uitgenodigd om me voor 6 Mei of zo iets aan te melden voor het praktijk examen. Paniek, 6 mei is nog maar twee maanden en ik had gerekend op ongeveer 10.

Eerst dit maar eens even vieren.
Wij, ik althans zeker niet, zijn vanavond waarschijnlijk niet aanspreekbaar meer, als je begrijpt wat ik bedoel...
Groetjes
Jos

Eindelijk een schuur

Na weken, maanden van studie is er eindelijk ruimte om eens wat tijd te besteden aan iets anders, het huis om te beginnen. Overigens heb ik nog steeds geen uitslag van het examen, maar ja, we weten inmiddels dat alles in Australie allemaal wat minder vlot gaat. Al zijn we zeer tevreden met het huis waarin we wonen, er moeten nog een aantal zaken afgehandeld worden. Door het ontbreken van een retaining wall dreigde de schutting aan de zijkant van het huis om te gaan vallen. Deze moest dus snel verlengd worden. Er is een chronisch tekort aan bergruimte en dus een dringende behoefte aan een schuur. De tuin tenslotte is gras afgewisseld met een grote wildernis, die heeft dus ook wat aandacht nodig.

Direct na mijn nachtdienst, aansluitend of voorafgaand heb ik altijd een week vrij, ben ik met de retaining wall begonnen. Aangezien het hier al ongeveer drie maanden niet geregend heeft is de grond keihard. Afvlakken van de grond, laat staan een gat erin graven met een schop is gewoon niet te doen, je komt ongeveer een halve cm de grond in. Dus maar even een aparaat gehuurd die wat meer kracht kan ontwikkelen. Met deze dingo, zoals ze die hier noemen, was het afvlakken ineens een fluitje van een cent. Twee uur later lag er een schitterend vlak stuk land voor de schuur en was de grond gereed voor het opbouwen van de retaining wall. Het boren van een gat van 60 cm om beton in te storten en vervolgens een balk in te planten bleek echter meer dan een half uur te duren. Ik zou gigantisch in tijdnood komen en had dus hulp nodig.

Rowan en Campbell waren vrij en wilden mij wel komen helpen. Gelukkig, want het huren van de Dingo was ongeveer 170 dollar per dag en door hun hulp had ik het apparaat zoals gepland maar een dag nodig. Rowan, van huis uit timmerman, had zijn eigen gereedschap meegenomen en dus hadden we een paar uur later een verlengde retaining wall. De schutting is weer veilig en gisteren hebben we woodsnippers over de grond uitgespreid om de groei van onkruid wat te remmen. En niet in de laatste plaats om het aanzicht wat te verbeteren. Al zeg ik het zelf, het ziet er inderdaad niet onaardig uit.

Vervolgens zouden Jac en ik de volgende dag de schuur op gaan bouwen. Nou had ik me smadelijk vergist in de grootte van dat ding. Al meteen met het sorteren van alle elementen kwamen we tot de conclusie dat wij met zijn tweeen dat ding onmogelijk overeind zouden kunnen krijgen.


Dus Rowan en Campbell maar weer gebeld en gelukkig waren ze wederom genegen om te komen helpen. Onderdeel voor onderdeel werden aan elkaar gepopt met een popnageltang en als laatste zou het dak er in een geheel opgelegd moeten worden. Op de foto's zijn we de dakdelen aan elkaar aan het bevestigen. Ik zag dat van meet af aan niet zitten, het hele dak was een massaal, zeer instabiel geheel. Terwijl we het dag over de staande panelen schoven begaven de popnagels het natuurlijk en bleven er twee delen over. Dus maar gecontinueerd met eerst het ene deel van het dak en daarna het andere deel. Er was het een en ander verbogen, dus wilde ik dat weer terugbuigen.

Dit lukte weliswaar, maar toen het materiaal ineens meegaf schoof de huid van mijn hand langs een vrij scherpe metalen richel. Gevolg, een flinke wond die gehecht moest worden. Rowan en Campbell zijn gewoon doorgegaan en toen we terugkwamen van de surgery stond de schuur. Nog twee vrij essentiele problemen: het dak was nog niet vastgeschroefd en de schuur was nog niet secured to de grond. Dit moest echt nog gebeuren want ik wilde de schuur de volgende dag niet bij de buren gaan zoeken. Het wroeten in aarde met een wond die net gehecht is, is niet echt bevordelijk voor de genezing. Dat bleek ook wel de volgende dag want de wond was gigantisch ontstoken. Als eigenwijze dokter natuurlijk niet meteen met een kuurtje begonnen, nee eerst even kijken of het niet vanzelf overgaat. Nee dus, uiteindelijk na een week toch maar gestart met een kuur. Drie dagen later was het allemaal genezen. Aan het eind van de dag heb je dan een schuur en heb je een heel voldaan gevoel. Na twee dagen van tegelen en gisteren de finishing touch ziet het er allemaal heel professioneel uit (al zeg ik het zelf). Nou nog hopen dat hij de stormen weerstaat die hier nogal eens de kop op steken. We hebben gelukkig weer wat meer ruimte in de garage nu alle tuin spullen naar de schuur zijn verhuisd. Volgende week nog even het kleine shedje opzetten voor het hout voor de kachel en dan zijn we klaar voor de kou die over een paar maanden de warmte weer gaat vervangen.
Morgen hebben Ton (Jac d'r vader) en ik een dagje voor onszelf, Jac moet werken. We gaan in ieder geval even vissen op forellen om 's avonds op de BBQ te bakken. Dinsdag gaan we de kleine schuur opbouwen en als er nog tijd is de kast van de garage naar de schuur verplaatsen. Op woensdag gaan we met zijn drieen richting Bourke voor een kleine vakantie van vijf dagen. Even Ton de outback laten proeven en op bezoek bij vrienden die we al dik een jaar niet meer gezien hebben. Je ziet het, we vervelen ons allerminst hier down under.

Groetjes

Jos

De bosbranden

Er heerst veel ongerustheid onder vrienden en familie over de bosbranden in Victoria. Blijkbaar wordt er in de media in Nederland, zoals in zoveel andere landen, veel aandacht besteed aan deze ramp. Inmiddels kunnen we wel stellen dat er zich een grote ramp heeft afgespeeld en voor een deel nog gaande is. Het zijn de grootste bosbranden uit de geschiedenis van Australie, het dodental op dit moment is gestegen naar meer dan 173 en de verwachting is dat het getal zal gaan stijgen boven de 300. Het overzichtskaartje hiernaast toont de acieve branden (geel) en inactieve branden (blauw). De meeste slachtoffers zijn gevallen in een dorpje Kilmore ten Noorden van Melbourne en in het gebied rond Mount Disappointment (ten oosten van Melbourne) waar nog steeds een tiental grote branden woeden, voor een deel nog volledig out of control.

Kilmore ligt op 230 km van Thurgoona, Murrundindi op 190 km en de branden van Mount Disappointment op 220 km of meer. Deze branden zijn nooit een gevaar geweest voor Thurgoona en zullen dat ook niet worden.

De branden in de buurt van Thurgoona:

Het dichtstbij is de brand bij Beechworth, een schitterend oud plaatsje op 50 km afstand. We bezoeken dit altijd met gasten omdat het een interessant oud gouddelvers plaatsje is met veel oude traditionele gebouwen. We zitten nog steeds in een beetje rook van deze brand maar sinds gisteren is de brand volledig onder controle en vormt geen gevaar meer voor Thurgoona, is het eigenlijk nooit geweest vanwege de heersende windrichting (zuidelijk grotendeels). Een andere brand bij Koetong op 100 km Oosten van Thurgoona is nog niet onder controle maar vormt geen enkel gevaar voor Thurgoona. De brand ten Zuiden van Bright is veel te ver weg en er bevinden zich diverse bergen tussen Bright en de heersende branden. Kortom voor de omgeving Albury/Wodonga/Thurgoona is er geen gevaar en is er alleen de constant aanwezige geur van rook.

Kilmore is het dorp waar het allemaal begon eigenlijk. Er was een relatief kleine brand in de buurt van Kilmore afgelopen zaterdag. Maar door de extreme hitte (46 graden) en de wind groeide deze brand in no time uit tot een flinke fireblaze. Dit ging zo snel dat de bewoners van Kilmore niet gewaarschuwd konden worden. Op zondag hebben we de eerste beelden gezien op TV, spookachtig. Zwart gekleurde stammen van bomen met de bladeren nog volledig intact en groen, afgewisseld met huizen die totaal zijn afgebrand tussen bomen die niet eens zwart verkleurd zijn. Een hoopje met as is meestal dat wat is achtergebleven van een huis, de schoorsteen staat vaak nog rechtop en omdat de meeste daken van dit soort huizen golfplaten zijn die niet verbranden wordt het hoopje netjes afgedekt. We hebben verhalen van slachtoffers gehoord die er niet om liegen, de ellende druipt er van af. Zondag op de terugweg naar huis zijn we door het gebied gereden (althans op de snelweg die weer was vrijgegeven) en dat was al indrukwekkend. Nu we de beelden op TV hebben gezien dringt het pas goed tot ons door wat zeer daar heeft afgespeeld. Op de snelweg richting Thurgoona hebben we vanaf Kilmore tot Thurgoona in de rook gereden, een afstand van meer dan 200 km. De schaal waarop zich dit afspeelt is immens, qua oppervlak ongeveer Nederland.

Voor diegenen die zelf op het net willen nalezen en updates willen krijgen, kijk op de volgende website daar staan alle laatste berichten:

http://www.cfa.vic.gov.au/

Er worden op dit moment voortdurend nieuwe slachtoffer gevonden omdat branden zijn gedoofd en gebieden voor het eerst bezocht kunnen worden (vooral in het gebied van Mount Disappointment). Ze worden gevonden in huizen omdat ze geprobeerd hebben hun huis te beschermen met de tuinslang. Ze worden gevonden in uitgebrande auto's. Meestal hebben ze geprobeerd hun huis te beschermen, zijn op het laatste moment gevlucht maar te laat of de auto wilde niet starten of een boom viel op de auto, etcetera. De meesten zijn dusdanig ernstig verbrand dat de verwachting is dat het meer dan een jaar gaat duren voordat iedereen geidentificeerd is. Sommigen zullen nooit geidentificeerd kunnen worden is de verwachting. Een aantal branden zijn aangestoken, de meesten zijn ontstaan door droge thunderstorms. Het zijn de bliksemflitsen in combinatie met de extreme hitte en droogte die ieder jaar weer het grootste gevaar vormen. De brandstichters worden op dit moment opgespoord en de premier heeft al aangegeven dat de wet gaat veranderen en brandstichters zullen voortaan voor massamoord kunnen worden aangeklaagd. Of dit gaat helpen betwijfel ik er zullen altijd van die idioten blijven denk ik.

Kortom er speelt zich hier een ramp af maar wij maken GEEN deel uit van die ramp en de branden in de buurt zijn volledig onder controle of reeds gedoofd. We zitten hier niet in een bosrijk gebied en dus zal het gevaar voor dit gebieden altijd veel kleiner zijn. Hopelijk brengt dit allemaal wat rust onder jullie allemaal.

Jos

PS: er zijn ook vragen of wij het extra druk hebben op ons werk vanwege de gewonden. Nee, dat is dus niet zo. Voor Jos geldt dat zijn ziekenhuis niet direct dicht bij de branden is, en dat brandwondpatienten toch naar Melbourne overgebracht worden waar ziekenhuizen zijn met gespecialiseerde afdelingen. Ikzelf heb er in de huisartsenpraktijk niets mee te maken; te ver weg, en gewonden gaan rechtstreeks naar ziekenhuizen. Het enige wat we merken is dat mensen er vol van zitten, en uiteraard zijn er mensen die familie of vrienden verloren hebben of missen.

Jac

Black Saturday

Na twee weken extreme hitte is het weer zover, BOSBRANDEN. Elf grote branden heersen er nu in Victoria en 59 kleinere branden in NSW waarvan er 4 out of control zijn. We horen tot de gelukkigen en hebben alleen last van de dikke vette rook. De actieve branden zijn (nog) ver van ons vandaan. We zijn er vandaag wel dichtbij geweest op de terugweg van Melbourne naar Thurgoona. We vertrokken in Melbourne met regen en een temperatuur van 20 graden, gisteren hadden we nog een record van 46.4 graden en geen rook. Na 90 km echter bij een dorp Kilmore zien we de eerste gevolgen van de verwoestende branden. We rijden door een zwart geblakerd landschap, links en rechts zien we huizen compleet verwoest met alleen nog wat grijze as als bewijs dat er ooit een huis heeft gestaan. De geur is indringend en blijft vervolgens zo voor de volgende 250 km tot en met Thurgoona. Ook nu nog in huis hangt er een indringende geur van brand. Wanneer je buiten komt is de zon verduisterd door de rook.

Alles is grijs van kleur. Op TV zien we de meest vreselijke beelden van huizen die verwoest zijn, meestal met de bewoners nog in levende lijve gelukkig. Maar er zijn inmiddels ook 65 doden geteld, slachtoffers die niet meer op tijd hebben kunnen vluchten. Het doet ons allemaal denken aan twee jaar terug. Toen waren we ook hier met vreselijke bosbranden maar de indringende geur en rook nu is veel erger. We kunnen alleen maar hopen dat het weer omslaat en het mogelijk maakt alle branden te doven met de huidige temperaturen van +40 gaat dat zeker niet lukken. Voorlopig is er voor ons geen enkel gevaar, de dichtstbijzijnde brand is zo'n 80 km zuidwestelijk van hier en die is onder controle, althans op dit moment.

Jos

Records

Afgelopen winter was hier de koudste in ik weet niet hoeveel jaar, en op dit moment maken we hier de warmste periode mee in 20 jaar. Het blijft nog even pieken; vandaag weer 44. De komende week koelt het iets af, "slechts" 38-39 wordt verwacht. Vannacht bleef het 28gr; zelfs met de ventilator vol op ons gericht was het warm. Gelukkig kijgt de airco in huis het omlaag tot 29gr, waar we zeer blij mee zijn! En al probeer ik graag zuinig met energie om te gaan, die airco draait nu toch echt de hele dag :) Alleen voor de nacht gaat 'ie uit.
Maar ik blijf het lekkerder vinden dan de winter hoor; geef mij maar warmte! Een beetje minder mag wel, maar toch liever dit dan kou.

We hebben wel genoten van de diverse foto's en verhalen over het schaatsen en de sneeuw in NL begin januari. Elke maandag in de vroege ochtend nemen we het NOS journaal op dat hier dan wordt uitgezonden (we denken van de vrijdag- of zaterdagavond), en blijven dus ook zo een klein beetje op de hoogte van vanalles. Hebben daarop prachtige beelden gezien van typisch NL landschap met molens, grachten en schaatsers. Misschien was de kou dan wel geen record, maar het zal toch frisjes geweest zijn...

Gezien de temperaturen en de vele open-neuzen-schoenen die ik hier draag, heb ik een persoonlijk record gevestigd; heb m'n teennagels gelakt! Het resultaat is niet perfect, maar kan er mee door, al zeg ik het zelf.

Overigens, bijgaand ook een paar foto's van een bezoek aan een van de vele wineries hier in de omgeving, toen Suzan bij ons op bezoek was begin januari.

Ik heb de afgelopen week vrij gehad, en vermoedelijk een luiheidsrecord gebroken. Het was immers bedoeld om even lekker bij te komen en uit te rusten, en dat heb ik ook gedaan. De eerste dagen wat middagdutjes; moeilijk om de ogen op te houden bij nog niet al te spannende tenniswedstrijden van de Australian Open. Heel veel gelezen, beetje gekokkereld en verder weinig :) Niet zo heel moeilijk om vol te houden bij 40+ graden overigens; als je een pink beweegt breekt het zweet je uit :)

Arme Jos heeft weliswaar deze komende week vrij, maar gaat eerder een studierecord vestigen: zaterdag is immers het theorie arts-examen! We maken er een weekendje in Melbourne van, waar het examen is.

Ik zal me opofferen en zaterdag gaan shoppen... maar hopelijk geen uitgave-record vestigen :)

Jac

PS: laatste nieuws is dat het het grootste deel van de week toch boven de 40grC blijft... lekker warm...

Hitte

En eindelijk breekt hier dan de zomer door .... Niet dat je daar dolgelukkig mee moet zijn zoals in Nederland, na maanden van grijs, nat en de laatste weken ontzettend koud weer. Temperaturen van -20 zijn overigens wel een beetje belachelijk vind ik. Nee, een doorbrekende zomer hier betekent dat het warm wordt, nou dat kun je wel zeggen. Net even buiten geweest, het kwik staat inmiddels op 44 graden 14.40 hr en om 16.00 hr is het meestal het warmst. Dus we zullen de 45 nog wel halen vandaag.

Nou is het hier een stuk droger dan in Nederland en dus voelt 45 niet als 45 .... MAAR TOCH VIND IK HET NOG KNAP WARM. Zo, dat ben ik effe kwijt uit mijn systeem, nu maar even afkoelen in de airco. Vanochtend ook nog gelopen, toen voelde het al warm aan, maar een beetje Hollander laat zich niet kisten natuurlijk. Tijdens het lopen regelmatig in gedachten teruggegaan naar wat winterse foto's, gestuurd door deze en gene (waarvoor dank), en steeds was het daarna een stuk minder warm.

Ondertussen blijven we genieten van de zonsondergangen. Elke avond is het wel raak en zo af en toe maken we er een foto van. Vooral na de hittegolf in Irak was ik aanvankelijk een beetje huiverig over de hoge temperaturen in de zomer. Nou, dat blijkt in de praktijk heel veel mee te vallen. Omdat er hier overal airco is heb je weinig tot geen last van de hitte. Ja, je moet overdag niet willen hardlopen of zo op de heetste dagen, maar op de overige dagen valt het allemaal wel mee. Maar zoals gezegd, 45 graden blijft heel warm. We zijn inmiddels natuurlijk ook volledig geacclimatiseerd. Pas bij een binnentemperatuur van 25+ vinden we het te heet worden en zetten we de airco aan. Een jaar geleden was dit wel een paar graden lager. Ook 's avonds worden de trui en de vest al gepakt wanneer het eigenlijk nog best warm is, maar wij krijgen het dan al koud.

We hebben 2008 achter ons gelaten en proberen dat jaar snel te vergeten, al zijn er ook een aantal goede dingen voorgevallen zoals: een gezinsuitbreiding in huize Saskia en Jeroen, een vlot herstel na een toch ingrijpende operatie, een contract voor een opleiding tot SEH arts, om maar een aantal dingen te nomen. Toch willen we 2008 liever vergeten om vele andere redenen.

We zijn 2009 begonnen met een aantal van de vrienden die we inmiddels hebben hier in Albury en dat was heel gezellig. Kort daarna kregen we bezoek van Suzanne, een backpacker uit Nederland die we kennen via via via. Dat was heel gezellig, we hebben geprobeerd haar wat wegwijs te maken in dit immense land. Ze is inmiddels al weer vertrokken naar Melbourne om daarna haar reis te vervolgen via de Great Ocean Road. De rust is nu weergekeerd, ik ben druk bezig met de laatste loodjes voor het examen op 7 februari en enkele weken daarna krijgen we weer bezoek uit Nederland. Leuk, wij zijn er klaar voor.

Jos