Bonfire en .....

We komen dichtbij de datum (26 juli 2007) waarop we vorig jaar onze spullen hebben ingepakt en deze kant op verscheept en het ziet er naar uit dat deze spullen vrijdag aanstaande (25 juli 2008) worden afgeleverd in ons nieuwe huis. Christmas in July!!!! Het is bijna niet te bevatten hoe we ons dan zullen voelen. Eindelijk weer eens thuis voelen. Voor die tijd "even" (800 km) naar Coonamble rijden om de spullen veilig in te (laten) laden en een dag later weer terug rijden om bij het uitpakken ook een oogje in het zeil te houden. Daarna een paar dagen schilderen, meubels in elkaar zetten, ze een plekje geven, nieuw gekochte meubels in ontvangst nemen, alles op ruimen, pffffff.

Oops, meubels in elkaar zetten, daar heb je gereedschap voor nodig. Dus straks naar Bunnings om eens te kijken wat er allemaal in de aanbieding is.

Schilderen, daar heb je kwasten en andere spullen voor nodig en die hebben we achtergelaten bij familie en vrienden. Dus daar zijn we gisteren op uit gegaan, en interessante nieuwe spullen gezien moet ik zeggen. Of ze ook werken dat moet ik nog zien maar Jac heeft me omgeluld om ze gewoon eens een keer te proberen. De overgang van de kwast die ik gewend was naar de roller heeft ook even geduurd en ik moest uiteindelijk toegeven dat de roller toch wel erg makkelijk was. Straks gaan we dus proberen of de vervanger van de roller, een soort plankje, ook handig is.

Tussen al het geregel door moet er ook nog gewerkt en gestudeerd worden, maar dit lijkt allemaal vanzelf te gaan, het is voor ons soms ook ongelooflijk. Zo nu en dan kijken we elkaar aan en vragen ons af hoe wij dit hebben gedurfd. Als er iemand risicomijdend gedrag vertoont dan ben ik het wel (van Jac kun je dit niet echt zeggen als duiker, vliegenier, motorrijder en met de wens nog eens parachute te gaan springen). Soms heb je ook van die momenten dat je rustig op een terrasje zit te genieten van een pilsje, koffie of wat dan ook en ineens dringt het tot je door:"He, we zijn niet op vakantie; we wonen, werken en leven hier".

Twee weken geleden waren we even in Melbourne, ik moest daar naar de Medical Board om een praatje aan te horen van 45 minuten!!!!! Ach, het is maar 4 uur rijden enkele reis... Zodra je binnen een straal van 20 km van de stad komt is het al file rijden, niet zoals in Nederland, maar toch. De laatste 8 km is echt stapvoets, optrekken, remmen, optrekken, om misselijk van te worden. We waren wat te vroeg dus hebben even downtown rondgelopen en gekeken. Aardig, maar het is een stad he, niet mijn favourite omgeving zullen we maar zeggen. Na het praatje waren we dan ook blij de grote stad weer te verlaten om terug te gaan naar ons "dorp".

En in dat dorp hebben we gisteren bij Kerry & Scott onze eerste bonfire (vreugdevuur) meegemaakt in Australie. Erg leuk om gezellig bij een groot vuur te kletsen en wat te nuttigen. Er waren vrienden van hen aanwezig die net een paar dagen in Sydney hadden doorgebracht,en onverhoopt terechtkwam tussen duizenden pelgrims, priesters en nonnen, oh ja, en de Paus (World Youth Day). We hebben vreselijk gelachen, de verhalen waarmee ze aan kwamen zetten waren erg inspirerend zullen we maar zeggen.

Met die inspiratie gaan we ons voorbereiden op de komende drukke (verhuis-)weken, in de overtuiging (hoop?) dat we woensdag inderdaad de sleutel van ons nieuwe huis krijgen.

Jos