Jos ziet Abraham

Een bijzondere verjaardag voor Jos afgelopen weekend, en dus een bijzondere manier om het te vieren. Nu eens geen bbq, maar een zelfgekookt Indonesisch buffet. Jos begon dagen vantevoren al met inkopen en koken. De meeste ingredienten konden we gelukkig krijgen! En... overblijfselen van de meeste daarvan zullen we voorlopig ook nog wel in de kast hebben staan :) Zaterdagavond vierden we de verjaardag, die dit jaar op zondag viel.

Jos wist dat ik een cadeau voor hem bekokstoofd had, maar had geen idee wat het zou zijn. Het is me zowaar gelukt om het er niet uit te flappen, en het voor me te houden zodat het een echte verrassing bleef!

Jos: "Mmm... is dat een painokruk? De kaart nog maar eens lezen. En wat doet die trailer hier???
Crickey, het is echt een piano!!! Zou ik het nog kunnen? Ja hoor; nog veel bij te leren, maar het is toch wel erg leuk. Wow!".

Natuurlijk moet er wel IETS ge-bbq-ed worden, en daarbij krijgen we hulp. Intussen zijn Jos en ik gasten aan het verwelkomen en de verschillende gerechten aan het afbereiden / opwarmen. De gasten genieten alvast van een drankje.

Vele handen maken licht werk, en als alles klaar is en uitgestald in de keuken wordt er gretig opgeschept. Wij dachten dat we plenty vlees hadden (ruim 6 kg voor 20 mensen), maar in no time was de eerste lading op. Gauw de laatste sateetjes en gehaktballetjes gebakken... er bleef maar een kruimpje gehakt over, een beetje rijst en een restje groente, ongelooflijk!

En als toetje: door Kerry gebakken Indonesische nootmuskaat-taart (heerlijk!), met ijs / slagroom. Een zeer geslaagde avond, lekker eten, gezellig samen met vrienden.

De piano was niet de enige verrassing: Steve & Annette uit Adelaide (10 uur rijden), vrienden die we 3 jr geleden op vakantie hier hebben leren kennen, hadden we uitgenodigd maar natuurlijk niet verwacht. Zij hadden echter het vliegtuig gepakt en stonden onverwacht voor de deur. Wat een eer!

Na het ontbijt met Sheila uit Melbourne (bij wie ik vorig jaar logeerde toen Jos in het ziekenhuis lag) die ook gezellig was gekomen en blijven slapen, ging ik hen ophalen in hun motel. We hebben nog genoeglijk in de tuin een poos bijgekletst, tot we hen naar het vliegveld moesten brengen.

Toen volgde de laatste verrassing voor Jos: een heerlijke 3-gangen lunch met Kerry & Scott bij een restaurant op een prachtige plek op een klein uurtje rijden. Het was heerlijk weer, wij waren de enige gasten en zaten heerlijk buiten op het terras te genieten van een zalige maaltijd. Foto's hiervan hebben we (nog) niet; ik had de camera vergeten, foto's van een geleende camera volgen.

Het was een weekend vol plezierige verrassingen, en daarmee is dit kroonjaar voor Jos goed gestart!

Jac

Een dik jaar later

Sinds augustus 2008 is er veel gebeurd.
De periode rond september vergeten we even voor het gemak.
Berend en An hebben ons bezocht.
Samen met Berend hebben we voor schaduw gezorgd op het terras.









De vader van Jac en Pam hebben hier gelogeerd.
Zij hebben geholpen met de "houtschuur".
Het droge hout hield ons warm in de winter.













Maar vooral samen hebben we hard gezwoegd in de tuin.
De foto's tonen het verschil ten opzichte van enkele maanden terug.
Het afgelopen weekend zijn de rozen in de potten gepland.
Eindelijk is het belangrijkste werk af.









Nu nog een vloer onder de droogmolen.
En volgend jaar een zwembad, Jac's droom.
Dan onderuit zitten en genieten.
Iets wat we nu overigens ook al doen.

Jos

Duststorms

De trouwe lezers onder jullie, en we hebben inmiddels wel door dat er nog heel wat vrienden and familie regelmatig een bezoekje brengen aan dit blog, zullen wel zeggen:"Eindelijk weer eens wat nieuws". Of misschien ook wel niet, whatever, het heeft enige tijd geduurd.

Natuurlijk heeft er zich weer wat afgespeeld in de afgelopen tijd, mogelijk zijn de stofstormen in het nieuws geweest in Nederland. Heeft schitterend plaatjes opgeleverd, jammer genoeg niet door mijzelf gemaakt maar van het net geplukt. Ook wij hebben er last van gehad maar voornamelijk gedurende de nacht. We werden dus ook 's morgens pas geconfronteerd met de gevolgen: Rode aarde all over the place. Dat betekent dus schoonmaken met een tuinslang en bezem, vreet water, maar ja 't zal maar eens in de zoveel keer gebeuren waarschijnlijk. Na een uurtje waren het terras, de tafels, stoelen en BBQ weer schoon. Wat wil nu het geval: Twee dagen later een nieuwe stofstorm, zelfde exercitie. Nu eerst maar een hoge druk spuit gekocht en maar weer aan de slag. Na een uurtje is alles weer spik en span, op naar de volgende storm .....

Verder heeft de Australian Nursing Board eindelijk een brief teruggestuurd met de bevestiging dat Jac als Registered Nurse geregistreerd is in NSW. Iedereen wist dat natuurlijk al lang maar immigration moet het bevestigd hebben natuurlijk. En het heeft, let wel, slechts 10 weken en een smekend telefoontje geduurd voordat de Nursing Board deze brief klaar had.

Natuurlijk hebben we meteen na ontvangst van de bewuste brief onze immigratie agent opdracht gegeven de aanvraag voor het visum opnieuw in te dienen, we hebben nu immers alle gegevens kant en klaar, denken we ........ Natuurlijk waren de policechecks verlopen en moesten die opnieuw worden aangevraagd, inclusief de Nederlandse check, dat is inmiddels al gebeurd. Denk nou niet wijsneus:"Ze wonen toch al meer dan twee jaar in Australie, waar is die Nederlandse check nou voor nodig?" NATUURLIJK is die nodig, het is immers een REGEL, het is een TICKBOX die afgetickt moet worden en of het nou nuttig, logisch of wat dan ook is, dat doet er niet toe. Hoe vaak moeten wij dat nou nog uitleggen ...... lol. Tja, ondanks dit geneuzel proberen we er steeds meer de humor van in te zien, wat overigens niet altijd lukt.

Jac is bezig met een cursus immunisatie, min of meer noodzakelijk als ze ooit een nieuwe baan gaat zoeken als practice nurse. Tot nu toe erg leerzaam, soms wat minder leuk maar over het algemeen erg prettig. Duurt nog maar 7 weken.
Op haar werk is er niet veel veranderd, nog steeds chaos dus.
Op mijn werk heb ik inmiddels een nieuw contract aanbod voor volgend jaar. Ik moet de details nog onder ogen krijgen maar dat komt wel goed denk ik.
Ook ik ben bezig met een cursus, een bridging course voor het AMC Klinisch examen in Melbourne. Elke maandag 365 km naar het Zuiden, overnachten, cursusdag, vervolgens 365 km naar het Noorden. Anderen staan om 3.30 am op, pakken het vliegtuig, zijn om 9.00 am in Melbourne, doen de cursusdag, vliegen terug en zijn om 10 pm weer thuis. Ja het is even wennen hier in Australie met de afstanden.
Ik zit met 65 mededoktoren, gemiddelde leeftijd 25-30 jaar, de komende 4 weken (2 keer al achter de rug) weer in de college banken. Ik ben de enige Europeaan, verder is het een allegaartje aan nationaliteiten (Birma, India, Shri lanka, China, Japan, Iran, Jordanie, Syrie, Egypte, om er maar een paar te noemen), erg grappig en interessant. We oefenen de hele dag in het afnemen van een anamnese, doen van lichamelijk onderzoek, stellen van de diagnose en behandelen van patienten, en wel op een standaardmanier waarop de AMC het wil zien. Niets overslaan want dat levert negatieve punten op. Klinkt allemaal als heel schools en dat terwijl je met afgestudeerde artsen te maken hebt, ik was dezelfde mening toegedaan maar ben inmiddels van gedachten veranderd. Het gemiddelde niveau van al deze figuren is abominabel slecht, gelukkig heeft een van de docenten al laten weten dat ik behoor tot een geheel andere league en hij vroeg zich af waarom ik niet gewoon als huisarts ergens aan het werk was. Tja, na een verkorte weergave van onze historie kon hij alleen maar het hoofd schudden.

Je ziet het leven gaat hier gewoon door ook al verschijnt er niets op het blog.
Jos
PS: gaat het leven bij jullie ook door als we niets horen??? Jac

Resultaat!

We hebben de resultaten binnen van de verplichte engelse test, en we zijn beiden met gemak geslaagd! Saillant detail; ik heb gemiddeld een punt hoger gescoord dan Jos :) Die zal hij nog vaak te horen krijgen vrees ik... We zijn inmiddels thuisgekomen van 2 weken heerlijke vakantie in tropisch FNQ (Far North Queensland, maar waarom zouden de Ozzies dat voluit schrijven als je het ook kan afkorten?!). Bijgaand nog wat sfeerplaatjes, voornamelijk van de laatste dag waarop we met een bootje zijn gaan vissen.

En zoals wij ook in NL gewend waren regende het bij thuiskomst, voelt lekker vertrouwd... Maar de eerste voorzichtige tekenen van het naderende voorjaar zijn zichtbaar, lekker!
Jac

Nog een paar plaatjes uit Queensland

We genieten hier met volle teugen. Het weer is helemaal in de prik, iets warmer dan normaal (gemiddeld 28 overdag) maar met lage luchtvochtigheid, voelt dus perfect aan. We rusten, slapen, lezen en genieten gewoon van het niets doen, nergens aan denken, gewoon vakantie vieren. En dat wordt afgewisseld met toertochten in een schitterende natuur zoals de plaatsjes wel duidelijk maken denk ik. Een aanrader voor iedereen die plannen heeft een keer naar Australie te gaan maar vastzit aan de vakantieperiode in Augustus of daaromtrent.
Heb je plannen om in de Australische zomer deze kant op te gaan dan kunnen we dit alleen maar afraden. We hebben 1 of 2 dagen met iets meer luchtvochtigheid gehad, zo'n 60-70% schat ik, begon al broeierig aan te voelen. In de zomer is de temperatuur gemiddeld 34 graden met 95% procent luchtvochtigheid of meer, daar wil je niet in vertoeven, althans ik niet.



De Bloomfield falls helemaal bovenaan hebben we bezocht met een georganiseerde tocht, om ze te bereiken moest namelijk een kleine 30 km overbrugd worden met een 4WD. Het leek ons verstandig dit niet zelf te gaan doen, achteraf een verstandige beslissing er zaten een paar stevige stukken in. Bovendien kregen we een uitgebreide uitleg over het planten- en dierenleven in het regenwoud, erg interessant.
De crocodil hebben we in het wild gezien tijdens diezelfde tocht evenals de Dragon lizard. De laatste twee plaatjes zijn gemaakt tijdens een tocht die we met een huurauto hebben gemaakt. Een plek waar we nog een keer terugkeren hebben we nu al besloten. Het was schitterend en we hadden niet genoeg tijd. Binnenkort komt aan al dit goede weer een eind en keren we terug naar ons veel koelere woon- en werkplek, maar dit kunnen ze ons niet meer afnemen.
Jos

Vakantie

Voor het eerst als inwoners van Australie gaan we voor twee weken op vakantie. En wel naar tropisch Port Douglas!!! Tijdens het boeken van de vakantie vond ik het allemaal maar erg duur, maar dacht:"Vakantie vieren in Australie zal wel duur zijn, weegt op tegen die vele aspecten die (veel) goedkoper zijn dan in Nederland". Wat blijkt nu we hier zijn; Clinton is hier een keer geweest en heeft Port Douglas uitgekozen als plaats van verblijf voor enkele dagen. Sinds die tijd zijn de prijzen een paar keer over de kop gegaan. Het verblijf van een week in de meeste hotels hier kost gemiddeld genomen 7000 dollar, dat van ons was gelukkig vele malen goedkoper. De prijzen in de restaurants zijn er ook naar, die overstijgen de prijzen van Nederland en inmiddels waren we redelijk gewend geraakt aan die lagere prijzen. Maar we genieten er niet minder om. We proberen alle bureaucratische ellende even achter ons te laten. De Engelse test hebben we al weer achter ons. Spoedig hebben we alle papieren weer verzameld en kunnen we weer een nieuwe visum aanvraag indienen.

Hier in Queensland's Port Douglas kiezen we afwisselend voor dagtripjes en uitrusten&lezen bij het zwembad van het complex. De eerste trip was een tochtje met de kabelbaan over een stukje van het regenwoud naar een dorpje. Eerst het regenwoud van boven bewonderen en vervolgens over wandelpaden van beneden, apart. Afsluitend eerste klasse terug met een historische trein, even het gevoel hebben hoe de jetset van 1900 zich met de trein liet verplaatsen. Een hele belevenis met hele mooie natuur. De trein stopte bij een aantal uitzichtspunten zoals de foto's duidelijk maken. Het is hier weliswaar winter maar de temperatuur maakt dat alle ramen wijd open kunnen staan (in de zomer zijn ze dicht vanwege de airco). Je kunt dan stiekum even buitenlangs een fotootje maken natuurlijk, alhoewel het verboden is uit de trein te leunen.
Gisteren zijn we met een grote (en vooral snelle) boot naar het Great Barrier Reef geweest en hebben daar weer eens een keer gedoken. Ik heb helemaal geen klachten, voel me opperbest maar heb natuurlijk wel een operatie ondergaan, was ik even vergeten. Dus snel even zelf een briefje geschreven waarin ik mezelf fit verklaar voor het duiken. Dat was natuurlijk niet meteen acceptabel. Dus werd er een duikersarts gebeld die uiteindelijk toestemming gaf. Tijdens de duik had ik zoiets van:"Is dit het nou waar iedereen al die ophef over maakt?". Maar ik dacht dat dat wellicht aan mij lag, mogelijk veel te veel bezig met het duiken, het was immers bijna 10 jaar geleden voor mij. Toen Jac het water uitkwam zei ze echter hetzelfde, we vonden beiden Egypte veel mooier. Dus duikers onder jullie; Je hoeft echt niet naar het GBR, de rode zee is veel dichter bij huis voor jullie.
Vandaag hebben we wederom een rustdag en vond ik het tijd maar weer eens een blogje te schrijven en iedereen op de hoogte te brengen van ons wel en wee in Queensland. En vanavond weer lekker gebruik maken van de BBQ aan het zwembad.
Jos

Vaste telefoonlijn

Op veler verzoek; we hebben nu een vaste telefoonlijn!
Laat een berichtje achter of stuur een mailtje als je het nummer wilt hebben, dan mailen we het naar je.
Natuurlijk blijven we ook regelmatig bereikbaar via Skype.
Jac