Nieuwe baan

Gisteren heb ik mijn eerste week in de nieuwe baan afgesloten. Heerlijk, een verademing in vergelijking met Wang.

Toen ik 7 jaar geleden begon in Wang hadden we gemiddeld een aanbod van ongeveer 45 patienten per dag. We hadden daarvoor een senior dokter en een intern (Junior Co-assisten) of een resident (Senior Co) in de ochtend en deel van de middag en hetzelfde voor de rest van de middag en de avond. ’s Nachts was er een resident met een medical registrar (internist in opleiding). Ik had dus gedurende mijn shift een co waarmee ik samenwerkte en die ik moest superviseren. De intern heeft natuurlijk intensieve begeleiding nodig, de resident wat minder. Dat was allemaal goed te behappen.

Langzaam maar zeker nam het aantal patienten echter toe. De laatste maanden zaten we gemiddeld aan 65 patienten per dag met regelmatig uitschieters naar 80-90, een paar keer zelfs meer dan honderd. Het aantal seniors echter is al die tijd niet toegenomen, het aantal juniors wel. Aan het eind had ik meestal voortdurend 1 intern, 2 residents and 1 medisch student die ik moest begeleiden, naast het zien van patienten zelf. Dat laatste, daar kwam ik bijna niet meer aan toe, slechts een paar per dag. Alleen de ernstige patienten, de multi trauma’s en zieke interne patienten die gesedeerd en geintubeerd moesten worden of centrale lijnen nodig hadden etcetera, die waren natuurlijk wel voor mijn rekening daar kun je moeilijk een co aan zetten. Kortom vrijwel elke shift betekende versnelling in overdrive en bidden dat alles goed gaat. Dit had als gevolg dat ik na vrijwel elke shift volledig uitgeput was en moeite had met de autorit naar huis.

Nu in Wodonga is de situatie 180 graden anders. Het gemiddeld aantal patienten is vergelijkbaar, ongeveer 60 per dag, maar daar starten twee seniors in de ochtend tot 18.00 uur met of een intern of een resident. Daarbij werken de seniors om en om met de intern, dus je werkt een deel van de tijd ongestoord alleen en een deel geef je begeleiding aan de co. Dat betekent meteen dat er veel meer tijd is om daadwerkelijk les te geven. En er starten nog twee seniors om 12.00 uur tot 22.00 uur met een intern of resident. Drie dagen lang heb ik niet hoeven te rennen maar kon ik rustig patienten oppikken in de wachtkamer, zien, behandelen en naar huis sturen of opnemen. Heerlijk. Dinsdag was een extreem drukke dag volgens iedereen die er werkte. Wat mij betreft was de dinsdag in Wodonga te vergelijken met een redelijke dag in Wangaratta. Ziet er allemaal perfect uit dus.

Nadeel is dat ik 10 uur shifts heb nu. Maar veel minder reistijd, eigenlijk had ik in Wang ook al 10 uur shifts met de reistijd inbegrepen. Die extra twee uur worden nu wel betaald, dus dat is dan weer een voordeel.

Op computergebied ben ik ook weer wat verder. De computer is weer up and running en inmiddels weer volledig geinstalleerd met alles wat nodig is voor de flightsimulator. Alle programma's zijn geschreven, grotendeels tenminste, her en der zijn nog wat kleine aanpassingen nodig. Overhead en autopiloot werken volledig. Aan de MIP (main instrument panel) wordt de laatste hand gelegd. De monitoren voor de outside view (ken effen niet op het Nederlandse equivalent komen) zijn ook weer geinstalleerd. Yoke werkt alweer, pedalen moeten nog aangesloten worden. De throttle waarmee je "gas geeft" en de radio's werken ook al maar zijn nog niet te zien op deze foto's. Het geluid moet nog. De tweede computer moet nog geinstalleerd worden, maar dit zou niet meer moeten zijn dan stekker in het stopcontact en aanzetten .... Als dat allemaal gedaan is kan ik weer eens een poging gaan doen om te "vliegen". 

Eigenlijk zou ik nu op de golfbaan moeten staan in plaats van hier een blog te schrijven, ware het niet dat het vandaag slecht weer is. Het is koud en nat, en gezien het feit dat dit zelden het geval is hier Down Under, gaan wij op deze dagen niet golfen. Watjes natuurlijk, als we in Nederland dezelfde strategie zouden hanteren dan zou er weinig komen van het golfen denk ik. Na anderhalf jaar weer regelmatig een balletje slaan en een nieuwe driver ben ik inmiddels op een handicap van 16 aangekomen (22 toen ik Nederland verliet). Dat gaat ook gestaag vooruit dus. 

Jac is verschrikkelijk druk met allerlei zaken, haar energie niveau is weer redelijk terug naar normaal. Ze zingt in een koor met wekelijkse repitities, ze peddelt in een Dragonboat elke zondag, ze sport twee keer in de week om de conditie weer een beetje op peil te krijgen, ze is betrokken bij de organisatie Knitted Knockers en ook bij de Nederlandse organisatie Breiboezem, ze volgt bijscholingen en curcussen voor haar werk, en ze werkt natuurlijk ook nog. Ongetwijfeld vergeet ik nog het een en ander.

Dat was het weer even met de update van Down Under. Geniet van de zomer daar in het noorden, wij zullen proberen de winter hier weer door te komen. Een deel van de tijd zal worden besteed aan het zoeken van land om een huis op te gaan bouwen. We hebben wat vage plannen om een goed geisoleerd huis te gaan bouwen met centrale verwarming etcetera, alles wat een fatsoenlijk huis in Nederland ook heeft. Die bestaan hier nauwelijks dus moeten we zelf maar aan de slag. Plannen zijn nog heel vaag dus verder zeg ik nog maar even niets.

Grt

Jos

Collage

Januari.
Van klein stekje 6 jaar geleden opgekweekt tot 2 crêpe myrtle boompjes in de voortuin. Jos heeft vorig jaar de automatische bewatering verbetert en uitgebreid tot de voortuin met als resultaat de meest uitbundige bloesem tot nu toe, prachtig!

Jos stuurt een sollicitatiebrief naar het ziekenhuis in Wodonga op 15 min rijden van huis.


Februari.
Op bliksembezoek bij Inge en Matt in Sydney om hun eind januari geboren dochter Olivia te bewonderen, onze surrogaat kleindochter :)
Mid juni hoop ik haar weer te zien als ik een meerdaagse cursus heb in Sydney; dan zal ik haar vast nauwelijks meer herkennen!

Jos loopt een dagje mee in Wodonga op de Spoedeisende Hulp en het bevalt hem goed.


Maart.
De jaarlijkse Regatta van onze Dragon Boat club. Op zaterdag de community day (gelegenheidsteams vanuit de omgeving) met ook de Remembrance Ceremony ter nagedachtenis aan overleden kankerpatienten. Mij was gevraagd om 2 liedjes te zingen tijdens die ceremonie, en dat heb ik samen met een koorlid en een veelzijdig muzikant gedaan die ons op de gitaar begeleidde. We zongen Count on Me van Bruno Mars, en Make You Feel My Love van Adele. Ik vond het resultaat matig maar het is altijd vreselijk om jezelf te horen zingen. Anderen waren veel complimenteuzer :)

Jos krijgt een contract uit Wodonga en dient zijn ontslag in in Wangaratta.


April.
10 dagen vakantie aan de zuid-oost kust gepland, in een vakantiehuisje waar de honden ook welkom zijn. Normaal is het daar in deze tijd van het jaar, mid herfst, milder en lekkerder weer dan bij ons thuis. Ik ben vorig jaar in juni aan dezelfde kust geweest maar een paar uur noordelijker, keek er erg naar uit om Jos te laten zien hoe mooi het daar was. Ook de eerste keer dat we een vakantie met de hondjes proberen. 


Het huisje is klein maar biedt alles wat we nodig hebben. De hondjes maken ons 's morgens vroeg wakker (geen lange gang tussen waar zij slapen en onze slaapkamer, haha) maar dat lossen we op door met z'n vieren op bed nog lekker even verder te slapen.

Jos heeft de dag voor ons vertrek zijn laatste werkdag in Wangaratta gehad, afscheid van een goede werkplek. Hij heeft nog zoveel vrije dagen dat hij nu 4 weken vrij is.



Overal langs de kust vind je kleine pockets rainforest waar je prachtig door heen kunt lopen. Maar zoals de naam al aangeeft; daar regent het dus vaak...

















... en ook buiten die plekjes om is het weer bar en boos. Als het niet regent, dan hebben we buien. De ergste storm in 17 jaar met enorme hoeveelheden regen teistert Sydney. Wij zitten een uur of 6 zuidelijker en het is niet zo'n drama als daar, waar enkele huizen van hun fundering afdrijven en een handvol mensen verdrinkt in overstromingen. Maar wel nat, nat, nat.


We proberen tussen de buien door toch zoveel mogelijk tochtjes te maken in de omgeving. Maar we worden meestal meerdere keren per dag toch nat natuurlijk. De hondjes kunnen we niet buiten in ons privé-tuintje achterlaten want ze kunnen nergens schuilen tegen de regen. Dus die blijven soms achter in het kleine woonkamertje. Niet te lang achter elkaar, dat willen we ze niet aandoen. Dus we blijven veel samen thuis, lezen, kijken films.


De weersverwachtingen worden steeds naar beneden bijgesteld, en de eerder voorspelde weersverbetering blijft uit. Totdat het na 5,5 dag ineens opklaart en de zon tevoorschijn komt. Gauw gaan we erop uit en komen al wandelend op verschillende mooie strandjes uit. Natuurlijk maken we juist nu veel foto's! :) 


Aan het eind van de middag willen we nog even van de zon genieten op een terrasje, biertje/wijntje erbij en voor de hondjes lekker wat water. Maar helaas... het eerste terras dat we zien sluit net de deuren, en alle toeristen die na 5 dagen regen nog even hadden willen genieten krijgen 0 op het rekest. 





Ongelooflijk; houd die tent gewoon even een uurtje open, dan gaat de zon zover omlaag dat het te fris wordt en we vanzelf weggaan! Maar nee.
We proberen het nog ergens anders, maar ook daar een gesloten deur. Als we thuis aankomen is de zon alweer verdwenen helaas.







De volgende ochtend regent het weer, met als verwachting meer regen en buien. Al die tijd zien we dat het thuis prachtig is; zon, 20-22gr, genieten gewoon. Alleen voor ons een beetje zuur.

Dus... we pakken de telefoon en bellen onze "housesitters" (die vorig jaar voor onze honden en huis gezorgd hadden toen we in NL waren) en leggen voor dat we eerder naar huis willen komen. Dat was gelukkig voor hun geen probleem; ze wonen in Sydney en waren al heel blij dat ze het ergste van het slechte weer daar gemist hadden en heerlijk een week van ons weer, ons huis en hun zoon, schoondochter en kleindochters (onze achterburen) hadden kunnen genieten.

Die avond pakken we onze spullen in en de volgende dag, na precies een week, vertrekken we naar huis, blij om de regen en nattigheid achter ons te laten. Natuurlijk schijnt de zon, en we gaan nog een laatste maal naar het geweldige loslooppark aan het strand waar onze honden zich geweldig vermaken. Na bijna een uur van rennen, snuffelen, balletjes halen (vooral in de regenwaterpoelen tussen de rotsen langs het strand) zijn zij zo moe dat ze de eerste uren van de terugrit lekker slapen. De zon is dan allang weer verdwenen; 's morgens waren de regenwolken al zichtbaar boven de bergen. Onderweg naar huis wisselen buien en zon elkaar af, maar thuisgekomen is de regenbui daar net achter de rug en vanaf de volgende dag genieten we fijn in onze eigen achtertuin van de zon; heerlijk! We checken nog even wat het weer op onze vakantiebestemming is; regen... God zij dank dat we naar huis gegaan zijn!

Jos is nog een paar weken vrij. Deze vrijdag komen er 26 ex-collega's uit Wangaratta afscheid nemen, Jos heeft ze een Indonesische rijsttafel beloofd. Vorige week begon hij met wat experimenten die resulteerden in 3 potten Atjar Tjampoer en een container Seroendeng, 2 bijgerechten die we hier niet kunnen krijgen. Voor deze week is er een strak logistiek schema: elke dag worden specifieke boodschappen gedaan en wordt er 1 vleesgerecht gemaakt (met genoeg over om 's avonds alvast lekker van te eten!). Ik werk donderdag en vrijdag, en mijn enige bijdrage zal bestaan uit het bakken van 2 indonesische nootmuskaat-taarten donderdagavond, verder doet Jos al het koken. Komt helemaal goed; de planning ziet er perfect uit, en de gerechten tot nu toe zijn heerlijk :)
Het wordt vast een gezellige avond, en een waardige afsluiting van Jos z'n eerste baan alhier.
Cheers, Jac

Slecht nieuws, beter nieuws en waarschijnlijk goed nieuws

Slecht nieuws
Na een flink aantal maanden bouwen, solderen, testen, veranderen, opnieuw testen en tenslotte triomferen, is er nu even een setback. Ik heb al eerder gesproken over open cockpits, zij hebben al diverse dingen geleverd, tot nu toe allemaal in goede orde. De EFIS, de autopiloot, de flaps indicator, allemaal dingen die gewoon te gecompliceerd zijn voor mij om te bouwen of het lukt wel maar gaat teveel tijd kosten. De FMC, flight management computer, waarmee je de vluchtgegevens invoert in de autopiloot en het apparaat wat communiceert met ATC (air traffic control), behoort ook tot de categorie te moeilijk te bouwen. Dus ook maar gekocht en in goede orde gearriveerd, binnen twee weken om precies te zijn. Alle kabels meegeleverd inclusief een eigen power supply (made in China). Alles aangesloten, plof aardschakelaar eruit, geen power meer. Alles eruit, schakelaar omgezet, power hersteld, computer werkt echter niet meer. Los van de computer power supply getest, plof, aardsch..... Power supply open gemaakt, blijkt het laatste stukje draad onbeschermd te zijn en direct contact te maken met de PCB en zo kortsluiting te veroorzaken. Enigszins stom maar dapper, eigen power supply gebruikt, aangesloten aan mijn tweede computer en alles werkt. Computer naar de reparateur gebracht, nou komt het slechte nieuws, mother board en power supply doorgebrand, inclusief manuren zo'n 1200 dollar schade. Maar ja, bewijs maar eens dat dit veroorzaakt werd door de geleverde power supply van open cockpits. Uiteindelijk bieden ze 10% korting op elke volgende order, niet veel maar beter iets dan niets.
Beter nieuws
Het bouwen is inmiddels in een stroomversnelling gekomen omdat ik immers niets met de computer kan doen. Het ziet er verdomd aardig uit al zeg ik het zelf. Binnenkort kan ik alles aan gaan sluiten en kijken of het allemaal ook nog steeds werkt.

Het wellicht goede nieuws.
Vandaag heb ik een dag in Wodonga op de ED gewerkt. Uitstekend naar mijn zin gehad en ik heb ja gezegd op voorwaarde dat ze me ongeveer hetzelfde gaan betalen als in Wangaratta. Vandaag zat ik 20 minuten na de overdracht van mijn patienten, aan het avondeten onder het genot van een rood wijntje. Zo'n 70 km dichter bij huis werken heeft toch wel heel veel voordelen. Nog even afwachten met wat voor aanbod ze aan komen zetten en dan ben ik mogelijk over een maand klaar in Wang. We gaan vervolgens zo'n 10 dagen op vakantie, en dan neem ik nog twee weken extra vrij om vervolgens flink dichter bij huis aan de slag te gaan.

Groetjes
Jos

Weer een stapje verder

Het electronische deel van het werk nadert zijn einde. Ik werd echter steeds benieuwder hoe het er allemaal uit zou zien dus heb ik alles maar even ingebouwd voor een sneak preview. Ziet er gelikt uit al zeg ik het zelf. Het eerste doel nu is alle electronica aansluiten en werkend krijgen en het geheel opbouwen in de huidige stellage. Rest van de apparatuur inbouwen, yoke, radio's, voetpedalen, etc. Dan alle benodigde software weer werkend krijgen zodat er weer "gevlogen" kan worden met deze simulator. Tenslotte beetje bij beetje het interieur afwerken zodat het uiteindelijk oogt als een echte 737 cockpit. Dat stadium is nog heel verder weg. Maar het begint er al een beetje als een cockpit uit te zien.

Jos

Gestaag verder

Overhead, gedeeltelijk voorzien van wires en werkend.

Het fysiek bouwen van de overhead is klaar. Alle switches, knoppen, lichtjes en cijferblokken zijn ingebouwd. Dit was het eenvoudige deel van het werk. Nu komt het het priegelwerk van knoppen met lichtjes verbinden, solderen en testen. En tenslotte als een soort van slagroom op de pudding, het verbinden met de computer en programmeren van elke individuele switch en elk lichtje. Alhoewel dit programmeren steeds sneller gaat vormt het nog steeds de belangrijkste vertrager in het proces.

Achterzijde van de overhead

Close up

Je moet een beetje gestoord zijn om een project als dit te starten. Maar gelukkig heb ik het internet en kan veel van mijn vragen beantwoord krijgen door alleen maar wat te zoeken op het internet. 5-10 jaar geleden zijn er een aantal, in mijn ogen, totaal gestoorde figuren in Spanje begonnen met het bouwen van een 737 Cockpit voor de flightsimulator. Ze hebben inmiddels een goed lopend bedrijf, open cockpits, dus zijn duidelijk geslaagd in de opzet. Zij hadden echter niets om op terug te vallen, ze hebben alles van de grond af ontwikkeld, elk programma voor elk individueel knopje of lichtje zelf moeten schrijven en er was niemand die ook maar enige vorm van hulp kon bieden bij problemen. Terwijl ik met dit project bezig ben krijg ik met de dag meer respect voor deze lui.

Over een paar weken hoop ik de complete overhead te hebben voorzien van wires, getest en klaar voor gebruik. Dan kan ik de laatste hand gaan leggen aan de rest van de cockpit, datgene dat nog gedaan moet worden tenminste. Tegen de winter kan ik dan waarschijnlijk alles met elkaar gaan verbinden en een eerste "testvlucht" maken. Overigens de flaps indicator heb ik inmiddels aan de praat gekregen, ik heb opgegeven om bij te houden hoeveel uren dat gekost heeft, maar het werkt!!!

Ondertussen gaat hier alles volgens plan.
Jac liet haar mobiel vallen vorige week. Daarna kon ze alleen nog maar bellen door de telefoon op speaker te zetten. Dat is een beetje ongemakkelijk, dus maar een andere telefoon aangeschaft. Natuurlijk was alleen het duurste plan op haar van toepassing volgens de verkoper. Dat hebben we in alle rust eerst maar eens zelf nagerekend en bleek uiteraard absoluut niet nodig te zijn. Dus we zijn nu ettelijke honderden dollars goedkoper uit.
Mijn mobieltje, inmiddels 7 jaar oud, begint ook kuren te vertonen. Dus daar ook maar even voor gekeken. Pre-paid bekeken, ik bel namelijk nauwelijks maar moet vooral bereikbaar zijn. Nou dat was helemaal niets voor mij natuurlijk, ze zou wel eens uit gaan zoeken was voor mij de beste oplossing is..... Pre-paid dus, kost me waarschijnlijk 60 dollar per jaar aan bellen en (beperkt) internetten + de kosten van de telefoon (ongeveer 200 dollar eenmalig). Zelfs het goedkoopste abonnement hier is vele malen duurder.
Vorige week verder nog een sollicitatie de deur uit gedaan naar de Wodonga Emergency Dep., ongeveer 15-20 minuten rijden vanaf ons huis. Als dat wat wordt ben ik straks wat minder tijd kwijt met het op en neer rijden. Voordat we zover zijn echter, zijn we waarschijnlijk enkele maanden verder.
Een vriendin van ons, Inge die woont in Sydney, is bevallen van een gezonde dochter en wij zijn genomineerd om haar surrogaat grootouders te worden omdat de echte opa en oma in Nederland wonen en dat is zover weg. En natuurlijk zijn we vereerd met deze titel en gaan we dit meisje ongelooflijk verwennen zoals alle opa's en oma's dat doen.
Laura, de dochter van Kerry en Scott waar we op de bruiloft zijn geweest, is inmiddels ook bevallen van een dochter. Zij wonen ook in de buurt van Sydney. Dus we zullen spoedig maar eens een keer richting de grote stad gaan voor wat bezoekjes her en der. Jac gaat binnenkort al naar Inge, ik kan nog niet in verband met het werk.
Dat was het weer, meer nieuws heb ik niet.

Grt
Jos

Vakantie...?!

Jos besteedde een halve zin aan de feestdagen en dat wil ik toch even rechtzetten. Wat mij betreft, en volgens mij denkt hij er hetzelfde over, waren het de beste Kerst en Oud & Nieuw alhier tot nu toe!
En dat kwam omdat onze vrienden Elly en Bert hier bij ons waren; door omstandigheden kon Elly langer vrij krijgen in deze periode dan normaal. En wat wilde het toeval? Jos, die altijd met Kerst werkt, was dit jaar 1e Kerstdag vrij. En Oud & Nieuw ook nog eens, helemaal luxe! Ikzelf hoefde alleen de donderdagen en vrijdagen te werken... dus dat liet alleen 2 januari over, haha. Alsof het zo had moeten zijn dus.

Lekker bijkomen

Geen woorden nodig...

Aan deze kant waren we al op tijd met de voorbereidingen begonnen; de buitenboel bespuiten tegen spinnen en alle webben verwijderen, het zwembad helemaal tiptop in orde brengen en het glazen hek wassen, ramen weer eens wassen (oeps, dat was 2 jaar geleden...), kerstmenu bedenken, vlees bestellen, vis inslaan, kerstversiering aanbrengen... Heerlijk, na vorig jaar helemaal geen energie erin gestoken te hebben ging ik deze keer lekker los.
De dag voor Kerst kwamen Elly en Bert aan, en wonder boven wonder kwamen ze een naar hoest-virus en de gebruikelijke jetlag zowat binnen 24 uur te boven, dus kon het genieten beginnen.
Voor 1e Kerstdag hadden Jos en ik een uitgebreid menu gekozen wat we in fases aten; rond lunchtijd het voorgerecht, eind van de middag het hoofdgerecht en tegen koffietijd het dessert. Zo hadden we iedere keer weer trek in de volgende gang, en achteraf bleek dat we tussendoor helemaal niets gesnoept hadden. De dagen daarna hebben we dat ruimschoots goedgemaakt, hihi. Elly en Bert wilden ook graag een Kerstmenu voor hun rekening nemen, en omdat Jos 2e Kerstdag moest werken stelden we dat uit tot 3e Kerstdag. Dat eten was ook zo lekker dat we hen met veel genoegen nog enige dagen hebben laten koken! Of om met Elly te spreken: "Wat Bertje maakt, smaakt!".

Pavlova; het traditionele Oz Kerstdessert

ff klussen

Veel kaarten, loungen in en om het zwembad, kokkerellen, kletsen, beetje shoppen en wat kleinere uitstapjes waren genoeg om ons lekker aangenaam bezig te houden. De temperatuur was warm tot zeer warm dus veel inspanning was niet voor de hand liggend. Wel heeft Bert met een beetje hulp van Jos onze houten omhuizing van de swimjets waarvan veel planken waren kromgetrokken simpelweg omgetoverd tot een permanent dubbel-lounge bed. Compleet met een parasol die we nog hadden liggen is daarmee een lelijk geworden hoek van het zwembad nu een gezellige extra lig- en schaduwplek geworden. En 's avonds zorgen de ledlampjes onder de overhang die langzaam van kleur veranderen voor een prachtige lichtshow; super! Daar zullen we nog vaak en lang plezier van hebben.
Oud & Nieuw leek rustig te gaan verlopen, maar halverwege de 31e bleken we toch met z'n tienen te zullen zijn. Wij hadden al vroeg boodschappen gedaan, dus de later aangemelde gasten brachten ook wat vlees en salades mee voor de BBQ. Opnieuw een geslaagde avond, die uitmondde in twee uitnodigingen om te komen eten voordat onze gasten weer naar huis zouden vliegen. En daarmee waren de laatste dagen dan ook snel gevuld.

Regelmatig afkoelen; extern en intern :)

Mooie ketting he? :)

We hebben het zo gezellig gehad dat de tijd vloog, terwijl het tegelijkertijd na een paar dagen al zo vertrouwd aanvoelde alsof het altijd zo geweest was. Het was heerlijk om met Elly bij te kletsen en Bert beter te leren kennen, en wij genoten mee van het feit dat zij de zon en zomer opzogen. Ondanks dat Jos en ik geen vrije dagen hadden en we ook niet op reis zijn gegaan, voelde het ook voor ons als vakantie.
Onherroepelijk komt altijd echter de dag van het afscheid, en dat was echt even slikken... Wat jammer dat Nederland zo ver weg is. Maar Elly en Bert, zoals jullie zelf zeggen: "Gelukkig hebben we de foto's nog!"
Jac

Een zeer voorspoedig 2015

Vanuit een zonnig Down Under, iedereen een heel voorspoedig en gezond nieuw jaar toegewenst.

Na een uitermate gezellige kerst en oud en nieuw met Australische en Nederlandse vrienden bij ons rond het zwembad en de patio, zijn we stiekum de zomer ingeslopen. We hebben al enkele hete dagen achter ons waarvan een of twee ook nog eens benauwd, uitzonderlijk voor onze regio. Ook vandaag, inmiddels al meer dan 35 graden om 11.30 uur, loopt het kwik weer richting de 40 graden. De geplande 18 holes, zoals elke donderdag, zijn dan ook vervangen door een koele snookerronde in de commercial club. Verder is het geen weer om ook maar iets te doen.

De simulator vordert gestaag maar traag. Na de initiele problemen met de "plug and play" materialen verloopt het programmeren inmiddels iets soepeler. Al werkt de flaps indicator overigens nog steeds niet, dit ligt even in de kast te wachten op nieuwe inzichten. Alle switches en aanverwante zaken zijn gearriveerd en de eerste panels voor de overhead zijn klaar. Het anti Ice panel is helemaal klaar. Alle onderdelen zijn voorzien van draden en het programma voor het panel is geschreven en werkt, na enige haperingen her en der natuurlijk. Meteen openbaren zich weer nieuwe potentiele problemen. De hoeveelheid draden die van dit ene panel komen is enorm, zo'n kleine 50. Ik dacht aanvankelijk wel gebruik te kunnen maken van de draden waarmee de oude speakers gekoppeld waren aan de radio. Niet zo'n dikke draad, maar 50 van die draden levert een enorme kabel op. En aangezien dit panel slechts een van de 15 panels is die voorzien moeten worden van dit soort draden, gaat dit spoedig een onoverkomelijk probleem worden. Dus maar naar de winkel gegaan om het dunst mogelijke materiaal te zoeken wat flat cable of ribbon cable wordt genoemd hier in Aussieland. Dit gaat werken volgens mij, 50 van die draden bij elkaar is ongeveer even dik als 5 van mijn speakerkabels.

Voor wat betreft de bosbranden, een aantal vrienden/familieleden hebben zich afgevraagd of wij gevaar lopen, die heersen nu vooral in de Adelaide Hills en richten daar overigens massale verwoestingen aan omdat ze nog steeds niet onder controle zijn. Sommige van de branden doen ze helemaal niets aan omdat ze te gevaarlijk zijn om in de buurt te komen. Maar de Adelaide Hills zijn te vergelijken met de Alpen in Europa gezien vanuit Nederland. Dus voordat dit hier een probleem op gaan leveren moet er nog het een en ander gebeuren. Het begint hier overigens op dit moment te regenen, zeer welkom want de tuin begon het aardig moeilijk te krijgen ondanks de beregening. Hopelijk valt of is er flink wat gevallen in de omgeving van Adelaide, eigenlijk de enige manier waarop een brand onder controle te krijgen is hier in dit gebied.

Groetjes,
Jos