Bling bling

Oftewel; een bek vol zilverwerk...

Een jaartje of 10 geleden raakte ik een voortand kwijt die voorover kieperde en graag door m'n onderlip heen beet, en heb toen een klein onderbeugeltje gedragen. Bijna niemand zag dat, en het was maar een half jaartje. Nu vond een andere voortand het tijd worden voor dezelfde truc, maar ik zelf niet; straks houd ik geen tand meer over!

Het alternatief is nogal radicaal...

Een boven- en onderbeugel, die woensdag geplaatst is, voor 2 tot 3 jaar! En omdat ondergetekende geen tiener meer is (god zij gezegend, maar soms zou het handig zijn) volgt maandag een operatie waarbij ze het gehemelte-bot splijten, zodat de bovenkaak de breedte in kan. Die is namelijk te smal, en de onderkaak schijnt te volgen, dus die is ook te smal om alle tanden en kiezen ruimte te bieden.

De beugel gaat wel, de metalen spreider tussen 2 bovenkiezen die een brug vormt tussen m'n gehemelte en m'n tong is lastig met eten (er blijft eten tussen zitten), en de operatie lijkt me echt niet leuk. Maar ja, het is voor de goede zaak zullen we maar denken.

Dus als je mij straks ziet, in juni/juli, is m'n gezicht iets minder smal, straalt m'n bling je tegemoet (zonnebril bij de hand houden!), heb ik waarschijnlijk een voorkeur voor zachte etenswaren en verzoek ik je me te waarschuwen als er peterselie tussen m'n ijzer zit!

Zoals je ziet heeft Jos zichzelf ook een nieuwe bling aangeschaft; ook wel een Toyota Corolla genoemd.

Ik denk dat 'ie jaloers was op mijn bling... :)

Jac

PS: mijn vlucht is geboekt, zondag 13 juni kom ik aan op Schiphol; gelieve geen vulkaanuitbarstingen in IJsland te plannen die dag!

Het geeft niets...

Onze verplichte trip het land uit bracht ons naar Nieuw Zeeland; helemaal geen straf!

We hebben braaf 3 dagen gewacht voordat we naar de ambassade gingen. We gingen eerst naar The Bay of Islands (144 eilanden!) in het noorden van het noord eiland. Het zuid eiland gaat ons een andere keer zien; er was hier genoeg te zien en te beleven. Helaas hebben we geen mooi plaatje van de gegarandeerde dolfijnen op onze boottocht; die dag zijn ze niet gespot... Maar dat gaf niets; we kregen lekker toch ons visum! Wel hebben we de lokatie bezocht waar eind 19e eeuw een verdrag is getekend tussen de Engelsen en de oorspronkelijke Maori bevolking; dat heeft nu nog invloed op het dagelijks leven, heel apart.

Daarna naar Auckland en de ambassade. Ik was onderweg kribbig van de zenuwen; zou er toch nog een kink in de kabel komen? Maar nee hoor, na een uurtje zenuwachtig wachten kregen we zonder omhaal ons paspoort MET de visa erin. Heel vreemd, kaal; waar waren de trompetten, bloemen, felicitaties, desnoods een rode loper? Wie zei er "goed gedaan, knap volgehouden hoor!" of "Welkom!!"? Niemand, niets; een behoorlijke anti-climax.

Maar dat gaf niets; we hadden lekker toch ons visum!

Dat moest natuurlijk gevierd worden, en dat hebben we in stijl gedaan in de Sky tower van Auckland, waar een ronddraaiend restaurant is. Elke volle ronde duurt 1 uur, en terwijl wij er waren werd het ook nog langzaam donker en zagen we de lichtjes aangaan; romantisch... Voor het nageslacht hebben we uiteraard een foto genomen van het PriceWaterhouseCoopers gebouw, waar de ambassade gehuisvest was en we ons visum kregen.

Na nog 1 dagje stad zijn we weer vlug ontsnapt naar de rust; verder naar het zuiden, naar een groot vulkanisch gebied, nationale parken en een giga meer. Lekker gewandeld; er zijn zowaar rivieren waar water in stroomt! Dat is in Aussie lang niet altijd het geval. Ook is de begroeiing een stuk groener; ze vonden dat ze een droge zomer hadden gehad, maar voor ons zag het er mooi groen uit.

We hebben een aantal geo-thermische gebieden en parken bezocht; bizarre kleuren gezien in en rond meertjes (gifgroen, oranje), en een geyser die met zeep een handje geholpen werd om stipt op tijd uit te barsten (beetje flauw...).

Het grote meer leek mij wel een mooie locatie om nu eindelijk maar eens een lang gekoesterde wens in vervulling te doen gaan: een vrije val uit een vliegtuig, een tandem parachutesprong. Dat was gaaf!!!! Om te beginnen vlieg je achterstevoren zittend op een smal bankje, allemaal tegen elkaar aan geduwd, en moet je bij je ervaren tandem-buddy op schoot kruipen, hmmm... Dan snoert de buddy je vast aan zijn eigen harnas, beide heupen en schouders. En als je aan de beurt bent schuifel je samen van het bankje af, richting uitgang. Ik wou nog even rondkijken, maar nee hoor; hij zette af, en daar gingen we! Die eerste seconde is eng... en daarna moest ik vreselijk lachen; hij heeft me vast voelen schudden. Je vliegt zomaar, volledig vrij, horizontaal en armen wijd! Het is alsof je wereld kunt omspannen. De wind doet je wangen flapperen, je mond wordt kurkdroog en je lippen bewegen uit zichzelf alle kanten op. Het is een vreemde, maar geweldige ervaring. Als dan de chute opengaat, en je verticaal hangt, kun je met elkaar babbelen en rustiger genieten van het langzaam naar de aarde glijden. De landing ging gesmeerd; ik hoefde alleen m'n benen maar op te tillen, en m'n buddy deed het harde werk.

Ik dacht dat ik het nu van m'n wenslijstje af kon strepen, maar ik zou het helemaal niet erg vinden om nog eens te doen. Maar als dat niet gebeurd; geeft niets, we hebben lekker toch ons visum...

Jos heeft graag afgeslagen; hij denkt er niet over om uit een perfect vliegend vliegtuig te springen; als de kist niet meer kan vliegen, is het vroeg genoeg om dat te overwegen, vindt hij :)

Verder hebben we allerlei dingen gezien, gedaan en geroken terwijl we daar waren. O.a. bobsleetje gereden, veel vis gegeten waaronder giga mosselen, rotte-eierenlucht geroken in de vulkanische regio en een Maori show bijgewoond in Rotorua. Dat is wat toeristisch, maar het was toch wel mooi om bij te wonen. De Haka, een welkomstdans die er nogal afschrikwekkend uitziet vanwege gezichtstatoeages, uitgestoken tongen en wijd opengesperde ogen, was indrukwekkend, het traditioneel in kuilen bereide eten lekker.

Vervolgens terug naar huis. De Australische douane liet ons zonder al te veel omhaal binnen, en toen ook dat zonder problemen verliep viel het laatste restje spanning van me af. Eindelijk Thuis.

Beetje jammer dat ook hier geen rode loper voor ons uitlag, maar je begrijpt het al; dat gaf niets...!!

Jac

HEBBES!!!

We hebben vandaag onze visa's opgehaald; ze staan in het paspoort!!!!!

1 uurtje wachten in de ambassade in Auckland (Nieuw Zeeland), niet zeker of het rond zou komen vandaag, maar godzijdank; de juffie zwaaide met onze paspoorten, en de visa's staan erin!! We mogen zo lang als we willen in Aussie blijven.
Pffff.... we zijn allebei moe. Maar erg blij.

We hebben 3 heerlijke dagen doorgebracht in het noorden van het Noord Eiland; prachtig subtropisch gebied, in een baai met 144 eilanden, geweldig. Morgen hier de stad beetje verkennen, dan weer gauw uit de drukte en het midden en zuiden van dit eiland bekijken.

En dan; naar huis! = Aussie
Jos & Jac

Prezzies

Hoe langer je hier bent, hoe makkelijker het wordt om al die woorden die Assies laten eindigen op "ie " te vertalen naar wat ze werkelijk bedoelen. "Brekkie" is breakfast. "Sicky" is een vrije dag die je opneemt terwijl je je baas vertelt dat je ziek bent, en waarvan iedereen vindt dat je die best af en toe mag gebruiken. En "prezzy" is een present natuurlijk!

Deze verjaardag kreeg ik het meest absurde prezzy wat ik tot nu toe ooit gehad heb: m'n ontslag! :)

Toegegeven; ze hadden niet door dat het mijn verjaardag was. Maar nog mooier was, dat ze niet wisten dat het een perfect verjaarscadeau was. Nu hoef ik straks zelf geen ontslag meer te nemen! :) Maakt het altijd makkelijker bij sollicitaties. M'n contract wordt na 7 april niet verlengd, maar door vakantiedagen heb ik afgelopen donderdag m'n laatste werkdag al gehad. Moesten we echt even vieren met een happie uit eten.

Verder zijn we flink aan de slag geweest met een aantal beslissingen die we uitgesteld hadden tot we wisten of we konden blijven:

- in april worden er zonnepanelen op ons dak geplaatst

- eind mei gaan we met Kerry & Scott 2 weekjes naar Darwin & omgeving

- in september (voorjaar) wordt er een zwembad in de tuin gebouwd, jippie!!!!! We hebben vorige week een template van bouwplastic op ware grote uitgelegd, om te kijken wat de beste plek was ervoor. We hebben een goede spot gevonden, en Jos heeft meteen maar even uitgeprobeerd of het lekker zwom...

Oh ja, niet te vergeten; van Jos kreeg ik een iPod! Kortom, op het moment lijkt het leven van prezzies aan elkaar te hangen... we genieten er maar lekker van!

Jac

Grote grijns

Na ons bericht dat we mogen blijven worden we veel gevraagd waarom we naar het buitenland moeten om ons visum op te halen. Dat is een gevolg van dit specifieke visum (er zijn heel veel soorten permanente visa); dit is een visum waarvan verwacht wordt dat het in het buitenland wordt aangevraagd. Je mag het ook vanuit Australie doen, maar je wordt beschouwd als niet (of niet permanent) in Australie wonend. Daarom wordt verwacht dat je het visum dus ook in het buitenland ophaalt... een soort "dus" die we nog steeds niet echt begrijpen, maar het is nou eenmaal zo.

We moeten 8 werkdagen het land uit, zo lang duurt het maximaal om elders e.e.a. te regelen bij de Australische ambassade. Waarschijnlijk gaat het sneller in Nieuw Zeeland, maar mogelijk heb je al die dagen nodig in bijvoorbeeld Indonesie... Ach ja, het heeft ook z'n voordelen om zo'n twee weken het land uit te "moeten", we maken er een fijne vakantie van.

We hebben het natuurlijk al flink gevierd intussen! Vrijdagavond zijn we saampjes sjiek uit gaan eten; ik ben lekker voor de kreeft gegaan!

Kerry & Scott waren dit weekend in de King Valley, op zo'n 1,5 uur van hier, en nodigden ons uit om van gisteren op vandaag in de logeerkamer van hun gehuurde huisje te logeren, zodat we het samen konden vieren.

Daar zijn we gretig op ingegaan, en rond lunchtijd kwamen we daar aan. Na een heerlijke lunch in een wijnhuis (het is weer een wijngebied!) hebben we wat rondgereden, een wandelingetje gemaakt naar een (droog) watervalletje en langs een stuwmeer. 's Avonds was er een fund raising feest bij de lagere school in het dorp, waarbij iedereen welkom was. Gratis eten en drinken (en heerlijk!) en muziek op de koop toe. De buitjes van de middag waren over, en we genoten van een heerlijke avond buiten in een groep onbekenden... maar je hebt altijd snel aanspraak, dus het was gezellig. We hebben een flinke donatie gemaakt voor het schooluitstapje! Na nog een poosje kaarten in het huisje zijn we tevreden naar bed gegaan.

Vanochtend hebben we na het ontbijt in het huisje een flinke poos gekletst met de eigenaar van het wijnhuis die ook het huisje verhuurden. Ze beginnen binnenkort met kooklessen (er zitten daar allemaal italianen, mmmmm!!!!) dus we zullen vast nog eens teruggaan. Wij vonden het iets te vroeg om hun wijn te proeven (rond 11u), maar Scott liet zich niet weerhouden :)

Daarna op een terrasje nog een poosje zitten kaarten, waarna we naar huis gingen.

Deze week gaan we onze "verplichte" vakantie boeken. We zullen in de periode van 21 mrt tot 4 april weg zijn, Nieuw Zeeland ligt het meest voor de hand, maar misschien is Hawaii wel een optie... Kortom; nog meer te genieten binnenkort!

En dan ben ik ook nog van plan om een paar weekjes naar NL te komen in jullie zomer. Maar dat kan pas na onze al geplande vakantie met Kerry en Scott eind mei/begin juni, waarschijnlijk naar tropisch Darwin in het noorden. Kortom; allerlei leuke plannen!!! We gaan even flink schade inhalen, en lekker genieten van het hier ook echt mogen zijn.

Jac

WE MOGEN BLIJVEN!!!

Ongelooflijk...!!!

Vanmiddag kort na 12 uur liet Jos een bericht achter op mijn voicemail "Jac, wil je me even bellen, want we moeten snel een vlucht naar Nieuw Zeeland boeken, als je begrijpt wat ik bedoel!".
Nou, dat begreep ik wel, het kon maar 1 ding betekenen: ons permanente visum is goedgekeurd!! Trillend van de zenuwen die eruit kwamen, met tranen over m'n wangen belde ik Jos terug, en vroeg nog even voor de zekerheid "Dit is toch geen grapje he?".

Thuisgekomen was er echter al een email van onze migratie-agent. Het enige wat we moeten doen is het land ongeveer 2 weken verlaten om in het buitenland ons visum op te halen en Immigratie te laten weten wanneer we weg zijn en waar naartoe. Dit omdat dit specifieke visum alleen buiten Australie afgehaald kan worden (vraag me niet waarom, ik heb het al opgegeven om het te begrijpen :) ).

Ineens is dus alles rondgekomen, net nu we de zenuwen kregen of het wel op tijd kwam. Ja dus, het is op tijd!!

We zijn zooo blij, dit lost alle ellende op. Nu kunnen we vrijuit kiezen wie waar werkt en hoeveel uur per week en waarom :)

Ik heb zojuist een tafel gereserveerd in de Fine Dining Room (heeeeerlijk eten!), en met Jos afgesproken dat we een taxi naar huis nemen na het eten... er zullen wel enkele hersencelletjes sneuvelen door de wijn vanavond... :)

Een heel blije Jac

Wijzer?

Het wachten is nog steeds op bericht over ons visum. Vrijdag ben ik even langs gegaan bij onze migratie agent met wat vragen.
Ben het volgende aan de weet gekomen:
- De minister beslist hoeveel permanente visa er in een bepaalde maand worden uitgegeven.

- Elk soort permanent visum heeft een bepaalde prioriteit, en onze aanvraag gebaseerd op mijn werk plaatst ons in de 3e categorie qua prioriteit.

- In een maand wordt het quotum eerst opgevuld met de 1e categorie-aanvragen die behandeld zijn, aangevuld met 2e categorie, dan 3e zolang als er plaats is, etc.

Als je visumaanvraag wordt behandeld, en goedgekeurd, dan kom je dus in een wachtrij tot je binnen het quotum valt. Je hoort niet dat de behandeling is afgerond, en ook niet of het is goedgekeurd, totdat er plaats voor je is. Ons soort visum wordt in Adelaide behandeld, en er is geen mogelijkheid om contact te hebben met de casemanager die je aanvraag in behandeling heeft; bellen kan niet, op e-mails wordt niet gereageerd.

Alle gegevens die Immigratie in december jl aan ons vroeg hebben ze nu. Nu gaat een periode in waarvoor geldt "geen nieuws is goed nieuws" want als het visum afgekeurd zou worden dan horen we het.

Heel veel tijd om op deze aanvraag te wachten hebben we niet, want begin mei loopt ons huidige visum af. Dan moeten we of het land uit, of kort voor die tijd opnieuw een 2-jaar visum aanvraag doen om legaal hier te blijven. Dit vereist wel een werkgever die meewerkt, wat niet altijd even makkelijk is.

Om technische redenen mogen we die aanvraag voor een 2-jaar visum hier afwachten, maar de huidige visum-procedure niet. En in de tijd dat die nieuwe aanvraag loopt zal er dan waarschijnlijk beslist worden over ons permanente visum. Het is dus behoorlijk spannend.

Na dat bezoek aan de migratie agent dacht ik "ik weet nu meer, maar ben er niets wijzer geworden...".

De lange onzekerheid maakt het niet altijd even makkelijk om te genieten van de fijne dingen. Bijvoorbeeld het feit dat Jos sinds begin februari als Senior arts op de EHBO werkt en betaald wordt, nog maar 3 dagen per week werkt en 1 weekend per maand. En dat de plantjes in de tuin groeien en bloeien. Dat we gezond en samen zijn en feitelijk niets te klagen hebben. Soms is het nodig om daar bewust bij stil te staan, en niet teveel te piekeren.

En dus gewoon speculaasjes te bakken om mee te nemen naar een lunch afspraak. Of m'n haar na een knipbeurt voor de grap eens stijl te laten fohnen... ik ben toch maar weer voor de krullen gegaan!!!

Jac