De Pool

Na twee jaar maaien, graven, planten, bemesten en wat je allemaal nog meer kunt bedenken, hebben we een gezellig en leuk plekje bewerkstelligd.
Na een halve dag is twee jaar zwoegen gedeeltelijk teniet gedaan ....












Maar daar hopen we dan ook wel wat voor terug te krijgen al lijkt het op dit moment meer op een "war zone" zoals dat hier genoemd wordt.

Ik heb me persoonlijk een beetje verkeken en verkeerd ingeschat wat de precieze consequenties nou eigenlijk zijn van ons besluit om een zwembad aan te laten leggen.

Vier van de acht lillypilly's die na veel zwoegen en hakken zijn gepland, moesten eruit. Ze zijn in de anderhalf jaar flink gegroeid en net bezig aan een groeispurt van de lente. Ze zijn verplaatst naar elders in de tuin maar een ervan heeft het niet overleefd. Tja, iets verplaatsen in het voorjaar, is waarschijnlijk ook niet het goede moment.

De fruitboompjes die we het eerste jaar dat we hier woonden bijna hebben laten uitdrogen en uiteindelijk verplaatst hebben, die begonnen het nu weer echt goed te doen. Veel nieuwe takken, kortom ze waren eerst op sterven na dood maar zijn goed hersteld. Komt Wayne, de "pool guy" naar ons toe: "Die boompjes die moeten er wel uit anders kunnen we het niet mooi vlak maken". Okay, kiezels eruit, irrigation eruit, de begrenzing rondom eruit, beton dat aan die blokken is blijven hangen eraf hakken, boompjes eruit en weggegeven aan Kerry en Scott want om ze over 2 maanden of zo weer terug te plaatsen, dat gaan ze zeker niet overleven.

Het computergestuurde irrigatie system wat ik had aangelegd moest eruit, gelukkig kan de helft van de slangen in de grond blijven liggen. Inmiddels heeft een loodgieter het water al weer opnieuw aangesloten en de irrigatie modules ook al weer lekvrij gemonteerd. Ik moet nu nog opnieuw de slangen ingraven zodra de werkzaamheden rondom de pool klaar zijn.

De met bloed zweet en tranen ingegraven paal bij het terras om het schaduwdoek te bevestigen moest eruit, aanvankelijk omdat we dachten dat daar een lek in de waterleiding zat, later omdat hij in weg zou gaan staan. Dus hebben we ineens geen mogelijkheid meer om schaduw op het terras te hebben. Midden in de zomer hier is dat niet met het leven verenigbaar. Dus maar een afspraak gemaakt om een overkapping over het terras te laten bouwen. Ettelijke duizenden dollars later is ook dat geregeld, de bouw begint hopelijk eind deze maand.

Daar waar het zwembad inmiddels is geplaatst, ligt de grond ongeveer 80 cm lager, we hebben dus ineens een afgrond van 80 cm in de tuin die ondersteuning moet hebben van een "retaining wall". Daar zijn we gisteren op uit geweest en de blokken daarvoor zijn inmiddels besteld, het moet alleen nog even gebouwd worden. Waarschijnlijk gaat een professional de onderste laag leggen waarna ik de rest voor mijn rekening ga nemen. Het spul is namelijk zo gemaakt dat je het alleen maar hoeft op te slapelen zoals met lego blokjes. Nou, ik geloof dat ik dat zelf wel kan.
Bovenop de retaining wall of erachter, de berichten wisselen hier nogal eens over, moet een pool fence komen, dit is wettelijk nodig hier in Aussieland. Desondanks verdrinken er nog steeds veel kinderen omdat het hek wordt opgelaten of om andere redenen. Wat dan ook, we hebben weliswaar geen kinderen, toch moet er een hek komen. Bovendien moet de schutting opgehoogd worden omdat kinderen over de schutting zouden kunnen klimmen en dan in het zwembad zouden kunnen belanden. Nou is die schutting aan de straatzijde 180 (net hoog genoeg) en aan de buurmans zijde varierend van 180 tot 160 (niet hoog genoeg). Dus moet er 20 cm extra op de schutting. Dat er aan de kant van de buurman een hek staat van ongeveer 1 meter die als een soort trap gebruikt kan worden, daar wordt niets over gezegd. Tja, bureaucratie, daar weten we inmiddels alles van.

Al met al; het begin is gemaakt. Het ziet er nog niet naar uit, maar de bedoeling is dat we begin december weer een leuk plekje, nu met zwembad, terug hebben.
Jos

Buiten spelen

Het is dus echt waar; je kunt hier in Australie skien in de winter! We hadden het al altijd op televisie gezien, maar nog niet eerder zelf uitgeprobeerd.
Dit jaar is het skiseizoen welliswaar laat op gang gekomen maar in augustus is er ruim 2 meter gevallen vlakbij ons in Falls Creek; de grootste hoeveelheid sinds 1992. Alle liften zijn dus open.

Toen we dat vrijdag hoorden zijn we gaan kijken wat de weersvoorspellingen waren, en die waren voor gisteren erg goed: vorst in de nacht, dan zon. En omdat we allebei vrij waren, zijn we lekker een dagje gaan skien.
Dus stonden we om 5.45 op, reden 1,5 uur naar Mount Beauty, en toen met een busje nog 3 kwartier de berg op. De weg was sneeuwvrij, dus achteraf hadden we dat ook zelf kunnen rijden. Het voordeel nu was wel dat we dicht bij de lift konden parkeren... zeker aan het eind van de dag erg prettig :)
Ik had me voorbereid op een tegenvallend klein gebiedje, en daarom viel het waarschijnlijk alleszins mee. De sneeuw was inderdaad goed, en er waren genoeg pistes om lekker te genieten. Het was extreem rustig, wat wij heerlijk vonden; na 3,5 jaar niet skien moesten wij toch even rustig wennen.
De afdalingen zijn niet zo lang als in Europa maar dat beviel ons nu goed. We vonden het wel lekker om regelmatig weer bij te kunnen komen in een lift.

Het blijft voor ons toch nog een vreemd idee om in Australie te skien; we wisten niet eens dat het hier ooit sneeuwde voordat we hierheen kwamen en hadden onze skispullen alleen meegenomen voor trips naar Nieuw Zeeland of Japan. Maar toen we gisteren moe maar voldaan thuiskwamen rond 19u besloten we dat we nog wel eens zo'n dagje kunnen gaan skien, hetzij daar, of in een van de diverse andere skigebieden... maar niet voordat Jos z'n benen weer genezen zijn van de drukplekken van de skiboots; arme jongen! Blaren, forse rode plekken; het ziet er pijnlijk uit. Volgende keer toch maar weer "kaasplakken" meenemen om eronder te plakken!


En dan de volgende dag weer aan het werk. Tenminste; Jos.
Ik was na terugkomst uit Nederland aan een nieuwe baan begonnen, maar ben daar na 4 weken gestopt. Het inwerken was erg leuk en gevarieerd, de collega's aardig. Maar ik bleek uiteindelijk in een kantoortje met papier, telefoon en computer bezig te zijn als Personal Assistant van 6 artsen, weinig patienten te zien en al helemaal niet klinisch bezig te zijn. Helemaal niet leuk. Tel daarbij op een belachelijke werkdruk, en diverse artsen die niet kunnen accepteren dat ik het niet naadloos overnam van mijn voorganger die het al 20 jaar deed...
Nee dus.
Ik heb inmiddels elders een gesprek gehad, een (heerlijk!) dagje meegelopen en wacht met smart op bericht dat ik daar later dit jaar kan beginnen. Dat zou wel eens een erg lekker plekje kunnen zijn met werk zoals ik het leuk vind en in m'n eerste baan hier gedaan heb. Duimen dus maar weer!


En het laatste nieuws: Jos mag eindelijk zijn (laatste) praktijk-artsexamen doen op 23 october, in Adelaide (11,5 uur rijden). Ook dan maar even duimen!
Jac

Home sweet home

13 juni kwam ik na een lange reis aan op Schiphol. Vanuit het vliegtuig zag het er allemaal al zo prachtig groen uit! Heel anders dan hier, waar de droogte duidelijk z'n sporen achterlaat. Zoals ik hier in Australie geniet van de bomen en struiken die zo duidelijk anders zijn dan ik gewend ben, genoot ik in Nederland van de vertrouwde loofbomen en het mooie diepe groen.

De eerste dagen stonden in het teken van contacten leggen, afspraken maken, en de eerste familieleden en vrienden bezoeken. Binnen 15 minuten voelde het weer vertrouwd om rechts te rijden; gelukkig. En wat een feest dat iedereen Nederlands sprak! Al die vertrouwde dingen maakten dat ik me al snel helemaal thuis voelde, niet in het minst omdat ik bij pa m'n uitvalsbasis had.

In de 2e week was ik 5 dagen in Barcelona met An. Wat een prachtstad!!! Ik heb er meer dan 260 foto's gemaakt...Ik ben nog steeds onder de indruk van het werk van architect Antoni Gaudi. We hebben diverse van zijn projecten bezocht, en mij vielen vooral op het gebruik van kleur, de vele mozaieken, het oog voor detail; in een woord prachtig.

Ook op de Sagrada Familia, een kerk waar nog steeds aan gebouwd wordt, heeft Gaudi een duidelijk stempel gezet. Ook in andere delen van de stad zag je veel kleur en leven, onder andere op de Ramblas. Door dit uitstapje samen met An te doen werd de feestvreugde natuurlijk alleen maar vergroot.

Ondanks vele goedbedoelde waarschuwingen om het een beetje rustig aan te doen heb ik ook daarna vrijwel elke dag iemand opgezocht. Ik had nu de kans, en het was als een warm bad om zoveel mensen weer te zien. Met af en toe een rustdagje hield ik het net vol... al heb ik helaas niet iedereen kunnen zien, wat spijtig is. Waarschijnlijk was het inderdaad ijdele hoop om dat te realiseren, zoals Jos steeds al zei, maar dat heeft me niet belet om het te proberen.Dank allemaal voor jullie lekkere koken, (dichter) naar mij toe reizen, speciaal bij elkaar komen, de gezelligheid, naar mij luisteren en jullie verhaal vertellen, bridgen, kano varen, het logeren, en me ophalen en wegbrengen! Geen idee waaraan ik het prachtige zomerweer tijdens mijn verblijf te danken heb, maar ook dat was heerlijk. Ik heb enorm genoten. En precies bereikt wat ik voor ogen had; veel vrienden zien, m'n batterij opladen, en gewoon een heerlijke ontspannen tijd hebben.

Toen de tijd van vertrekken was aangekomen twijfelde ik of ik nu van huis vertrok, of naar huis toeging; allebei een beetje. Hopelijk blijft Nederland nog lang ook als thuis aanvoelen... maar in Australie wachtte Jos op me, dus dat is zeker ook thuis! Alleen jammer dat het bij aankomst in Albury regende... en het hier winter is :)
Liefs!!
Jac

PS: ik zal binnenkort ook foto's waar jullie opstaan persoonlijk toemailen. Heb ze maar niet op het blog gezet; je weet tegenwoordig niet met toestemming moeten hebben en zo :) Bovendien was het al moeilijk genoeg om een keuze te maken uit alle prachtige Barcelona foto's...

Nieuwe baan!

Jeetje... vanochtend zou ik mijn CV afgeven bij een grote huisartsenpraktijk vlakbij, en kennismaken met de hoofdverpleegkundige.
Anderhalf uur later loop ik de praktijk uit met een baan...!
En dat allemaal omdat ik weken geleden eens geinformeerd had, en m'n CV langs zou brengen, voor het geval dat. Dat was er nog niet van gekomen door diverse redenen aan hun en mijn kant, maar gisteren belden ze dat ze graag even wilden kennismaken.
De maandag na terugkomst uit NL begin ik, de eerste 2 weken fulltime om in te werken, daarna 3 dagen per week, precies wat ik wilde. Geweldig! En eng, en spannend, maar dat komt wel goed. Veel te leren; dat is precies wat ik wilde.
Goede vooruitzichtend dus.
Maar nu eerst de koffers inpakken voor NL; tot gauw!
Jac

Vakantie in Darwin

Nog even nagenieten van onze 2 weken vakantie in en rond Darwin...

Het volledige reisgezelschap in wisselende samenstelling: Kerry, Scott, Jos en Jac, in de eerste week. Het droge seizoen had al een maand eerder moeten beginnen, maar niet dit jaar; het regende af en toe, wat het erg benauwd maakte bij 33-34gr. Na een week werd het droog, onbewolkt, en niet meer benauwd, en bij rond de 30gr erg aangenaam weer. We struinen in bovenstaande foto's rond in Kakadu national park, met zeer afwisselend landschap varierend van rotspartijen (met oude Aboriginal tekeningen) tot floodplains, rivieren en bossen.

Meer landschap, met een overdaad aan vogels zoals de eagle (dacht ik... in ieder geval een vogel...) die op de rechterfoto een mals visje verschalkt. Ook regelmatig krokodillen gezien in rivieren, tijdens 2 verschillende boottochten. Kleine walibi's in het bos, salamanders en gecko's, etc.etc. En veel vis in de rivieren... alleen jammer dat Scott en Jos op hun vistocht, uitgenodigd door een vriend van Kerry & Scott, niets gevangen hebben... Wel veel vis en schelpdieren gegeten in restaurants; mmmm....!!

We hebben een uraniummijn bezocht, waar ze met groot geschut rondrijden. En genoten van rivieren en meertjes waar inderdaad WATER in stroomt/zit, wat hier door de droogte lang niet altijd het geval is. Zelfs gezwommen in een billabong waar mogelijk zoetwaterkrokodillen zaten... gelukkig gaan die 's nachts op jacht en zijn ze verder nogal schuw, daarom mocht je tussen 7 en 19u wel zwemmen. Dat hebben we gedaan, met zeer veel anderen, maar het blijft toch een beetje spannend.

Hopelijk is te zien dat de spleet tussen m'n voortanden al een stuk kleiner is geworden... of eigenlijk het zijn er nu 2,5 geworden; het is verdeeld tussen meerdere voortanden :) Op een mooie tocht langs en door een riviertje kwamen we deze stenen "bank" tegen, en konden het niet laten om daarop te poseren...


Watervallen blijven altijd mooi, en we hebben er meerdere gezien. We zagen ook de praktijk van het patchgewijs afbranden van stukjes grond net na het natte seizoen; het kreupelhout brand weg, de bomen hebben er amper last van, en door dit elk jaar op verschillende stukken te doen wordt het risico van een gigantische bosbrand ingedamd. En Jos demonstreert zijn klimkunsten... net beneden beeld het pad, waar hij met een halfhoge stap vanaf was "geklommen" :)

Zonsondergang zonder uitleg... en zonder nabewerking!! En natuurlijk werd er gebarbecued. En gelezen, gekaart, geluierd, gekletst... al die heerlijke dingen waar je speciaal op vakantie tijd voor neemt.









Dat laatste was allemaal zeer plezierig, vooral in ons gezamenlijke appartement in Darwin, na terugkomst uit Kakadu park; een prachtig appartement op de 1e verdieping met groots uitzicht op de jachthaven vanaf ons prive-balkon.
Kortom; het was weer afzien... :)
Jac
PS: ik heb bijna alles inmiddels alweer gewassen en gestreken, klaar om zaterdag de vlucht naar NL te pakken! De kriebels daarvoor zijn inmiddels volop toegeslagen :)