Vaste telefoonlijn

Op veler verzoek; we hebben nu een vaste telefoonlijn!
Laat een berichtje achter of stuur een mailtje als je het nummer wilt hebben, dan mailen we het naar je.
Natuurlijk blijven we ook regelmatig bereikbaar via Skype.
Jac

Pa de Jong

We zien het al maanden aankomen en vandaag is het moment dan ook daadwerkelijk gekomen.

Mijn vader, Jac's schoonvader, is op de eerbiedwaardige leeftijd van 92 jaar rustig ingeslapen, door de morfine zeer waarschijnlijk zonder noemenswaardige pijn.

Hij was een uitmuntend voorbeeld en heeft ons, zijn zonen, gemaakt tot wat we nu zijn. Hij heeft eindelijk zijn welverdiende rust gevonden.

Bedankt Pa.

Jos/Jac

Crisis

Zoals we eind vorig jaar hoopten, dat we misschien eens een uneventful / saai jaar zouden gaan krijgen, dat is niet uitgekomen. De afgelopen twee weken was het crisis, en dat had niets te maken met de wereldwijde financiele problemen. Er zijn momenten geweest waarop we beiden geen licht meer zagen aan het eind van de tunnel, waarop we overwogen een punt achter het hele gebeuren te zetten, waarop we in staat waren enkele bureaucratische neuzen over het bureau heen te tillen en direct naar Abu Graib te transporteren (met terugwerkende kracht, nog voor de openbaring van de Amerikaanse activiteiten).

Stel je het volgende voor:

1. Voor diegenen die de hele voorgeschiedenis niet meer weten en wat voor ellende er is geweest met medical boards en immigratie, lees voorgaande berichten, je komt dan mogelijk voor ongeveer 1% in een stemming die wij hadden ongeveer 2 weken geleden.

2. Je krijgt vervolgens te horen dat je immigratieagent een "foutje" heeft gemaakt, twee eigenlijk om precies te zijn, en door dit foutje is de aanvraag afgeketst. De immigratieagent hebben we in de arm genomen om dit soort foutjes te voorkomen. Foutjes die wij zouden kunnen maken vanwege onwetendheid. Overigens gaan we alle kosten die we moeten maken voor deze nieuwe aanvraag natuurlijk verhalen op deze uiterst bekwame migratie agent. De ellende is echter niet in munten uit te drukken.

3. Door dit foutje moeten we opnieuw de IELTS (Engelse test) doen. Maar als je op zoek gaat naar waar en wanneer dit mogelijk is dan krijg je zeer wisselende en elkaar tegensprekende informatie. Op de website wordt verwezen naar een emailadres, dus stuur je een emailtje met een vraag. Daar komt een automatische reply op, out of office; stuur het naar een ander adres. Zo gedaan natuurlijk, daar komt echter geen antwoord op. Vraag nou niet:"Waarom moeten jullie opnieuw een Engelse test doen, jullie leven en werken al bijna twee jaar in Australie". Daar kan alleen immigratie een antwoord op geven.


4. Uiteindelijk toch maar een aanvraag de deur uitgedaan. De volgende dag geeft de website aan dat de datum gesloten is, en onze aanvraag kunnen ze onmogelijk al hebben ontvangen, zo snel is de post hier niet. Verder wordt met klem aangegeven dat kandidaten moeten bellen als ze op een bepaalde datum nog niets gehoord hebben. Bellen???? Hoe???? Naar welk telefoonnummer, er wordt nl. op de website geen enkel nummer gegeven???? Dus nog een email gestuurd met de vraag naar welk nummer we moeten bellen, nog steeds geen reactie op gekregen.

5. Eindsituatie ongeveer een week geleden: visa afgewezen, opnieuw indienen mogelijk als eerst een nieuwe IELTS is gedaan, maar hoe we die IELTS kunnen gaan doen is niet te achterhalen. We crashen beiden en geven het op.
Kerry en Scott hebben het ook helemaal gehad en Kerry neemt contact op met de politiek. Een lokaal parlementslid wordt ingelicht over de situatie. Daar hebben we inmiddels een gesprek mee gehad. Zij heeft ons verzekerd deze impasse te gaan doorbreken en zal de nieuwe aanvraag zodra die de deur uit gaat nauwgezet gaan volgen, wat er allemaal gebeurd is kan niet door de beugel. Ook gaat ze proberen een IELTS te regelen op korte termijn, we zijn op dit moment ingeboekt voor 24 Oktober en dat is voor haar niet acceptabel.

6. We hebben weer hoop dat het uiteindelijk goed gaat komen maar hebben ook een raad voor eenieder die plannen heeft om naar Australie te emigreren. Zorg ervoor dat je visa en andere officiele dokumenten afgerond en goedgekeurd zijn voordat je vertrekt, scheelt een hele hoop stress. Australie blijft een schitterend land met een hele gastvrije en open bevolking, je moet alleen trachten de ambtenaren te vermijden en dat is wat moeilijk als je nog een visum nodig hebt.

Gelukkig gaat het met de tuin veel voorspoediger, de eerste plantjes zijn geplant (bedekt door een vorstwerend wit doek op dit moment, ja het is hier ook wel eens koud) de restanten van de aanleg zijn echter nog zichtbaar, het opruimen hiervan vergt nog enig werk.

Jos

FOUT????!!!!!

Onze aanvraag voor permanente visums is afgekeurd...

Huilen, vloeken, ongeloof, boosheid, alles heeft de revue gepasseerd.

Maar de kop is weer een beetje helder. Wat is de situatie:
Deze aanvraag was wederom gebaseerd op het feit dat ik verpleegkundige ben, en als zodanig geregistreerd bij de Nursing Board in NSW. We voldoen verder ook aan alle criteria, alle papieren waren er, dus het zou een makkie zijn.

De afwijzing meldt:
1) mijn qualiteiten zijn NIET beoordeeld door de relevante instantie, want dat zou de Australian Nursing and Midwives Council zijn (ANMC).
2) er is wel een beoordeling gedaan door een andere relevante instantie, de NSW Medical Board, maar die was negatief.

Onze ideeen hierbij:
a) Heeft onze migration agent een fout gemaakt en niet goed gezien dat ik op nationaal nivo (ANMC) beoordeeld moest zijn en dat staats-nivo niet genoeg was? Ja en nee: de immigration website zet op 2 verschillende pagina's 2 verschillende antwoorden. Op de ene pagina is het "ANMC", op de andere pagina ANMC of de staat nursing board. En dat laatste heb ik wel.
b) De beoordeling door de ANMC bestaat uit: opsturen van mijn registratie bij de NSW nursing board, $200 betalen en zij sturen 100% gegarandeerd een standaardbrief dat het in orde is: een formaliteit dus!!!
c) Medical Board? Ik heb nooit iets met de medical board te maken gehad als nurse. Jos wel, en dat was in NSW inderdaad negatief. Maar ik ben positief beoordeeld door de nursing board, dus dat lijkt een foutje van immigratie.

"Leuk" detail: bij dit specifieke visum is er GEEN recht om in beroep te gaan. We hebben sterk het gevoel dat er een fout is gemaakt dor immigratie, zoals bij punt c) beschreven, maar officieel kunnen we nog steeds niet in beroep gaan.

Nou zijn wij (of in ieder geval ik) inmiddels op het punt beland waar opnieuw over ons heen laten lopen geen optie meer is. Ik heb het gevoel dat ik bij dit zoveelste moment van onrecht echt moet terugvechten anders kan ik mezelf niet meer aankijken in de spiegel.
Dus heb ik eindelijk gedaan wat vrienden ons al heel lang aanraden: ik ben naar een parlementslid gestapt. Het is mogelijk om een afspraak te maken met je lokale parlementslid en vragen voor te leggen.
Na contact met een van haar medewerkers werden we verzocht om direct alle relevante papieren op te sturen/langs te brengen, in afwachting van een afspraak. Gelukkig zitten ze in Albury, dus heb ik diverse papieren daar gedropt. Zij hebben inmiddels al geinformeerd bij Immigratie om opheldering te vragen. Hun contactpersoon moet nog reageren.

Vandaag zijn we ook bij onze migration agent geweest, die wij betalen om ons te helpen met de aanvraag en het hele proces. Behalve toegeven dat hij een fout heeft gemaakt en dat we een nieuwe aanvraag op zijn kosten kunnen doen, heeft hij ons geadviseerd om zo snel mogelijk die nieuwe aanvraag weg te doen.
Intussen zijn helaas wel diverse papieren verlopen, dus moeten we een aantal dingen opnieuw doen. Zo was onze engelse test maar 2 jaar geldig en inmiddels verlopen. We moesten die voor de medical en nursing board allebei op academisch niveau doen, en moesten slagen met minimaal 7,5 (Jos) /7 (Jac) voor elk onderdeel. Nu, na 2 jaar in Australie en ook hier werkend, moeten we het voor immigratie opnieuw doen op algemeen niveau (dus lager), en hoeven we maar een 5 voor alle onderdelen te halen... echt een nuttige test dus!
Een nieuw medisch onderzoek komt ook om de hoek kijken en oh ja, de politie-check was ook maar een jaar geldig. Uiteraard kost dat allemaal geld, we hebben het al gauw over duizenden dollars.
Maar ja, puntjes op de i... het moet nou eenmaal... bureaucratie, je kunt er niet tegen vechten.

Of toch wel?? We wachten het effect van de acties van ons parlementslid gespannen af. Maar wat zij ook kan bereiken, het zal tijd kosten. En al die tijd blijf ik gevangen in een job die ik steeds onaangenamer ga vinden...

Tja. Slikken en maar weer doorgaan.
Jac

Wintertuin

Sinds zes dagen is het hier officieel winter en beter weer om in de tuin te werken krijg je niet, dus maar weer aan de slag. Het stuk van de tuin naast ons huis dat we afgedekt hadden met landbouw plastic was nu aan de beurt. Dit afdekken was nodig om het hardnekkige gras af te laten sterven. Dit gras, waarvan ik de naam nauwelijks uit kan spreken laat staan opschrijven, droogt in de zomer helemaal uit. Na verloop van tijd lijkt het wel stro en als je dat voor het eerst ziet geloof je niet dat het met een beetje hemelwater weer helemaal opfleurt. Kortom, niet kapot te krijgen, gunstig met dit klimaat. Ongunstig indien je het gras kwijt wil omdat je op die plek iets anders wil planten :)


Murray, uit Bourke, gaf ons de tip het gras een paar weken te bedekken met landbouw plastic. Het gras sterft dan af volgens hem en vervolgens moet je het verwijderen. Nou schep je dit gras niet zomaar even eruit, daar is apparatuur voor nodig, een Rotary Hoe. Rond draaiende messen snijden het gras kapot en maken de grond los. Vervolgens kun je het gras min of meer "eenvoudig" opscheppen, in de kruiwagen gooien en vervolgens enkele meters verderop dumpen. Een andere keer, wanneer de spieren het weer toelaten, moet deze berg naar de tip getransporteerd worden, de lokale afval dump.

Zo'n rotary hoe is onmisbaar voor klussen zoals deze, maar de randjes, ja daar kan het apparaat niet bij. Dat moet dus ouderwets met de hand gebeuren.
Een paar uur later is de klus geklaard, het gras is eruit, een berg gras/aarde hebben we er voor teruggekregen. Nu moet er natuurlijk weer iets nieuws terug in. Dus weer naar het dichtstbijzijnde tuincentrum, we zijn daar inmiddels goed klanten geworden. Wat stenen voor een pad, zand om eronder te leggen, beton om de randjes af te smeren, blokken om een cirkel te kunnen leggen met een boom in het midden en kiezels om het geheel op te vullen zodat er minder water verdampt in de zomer. Een paar honderd dollar lichter gaan we met een veel te zware aanhanger richting huis, maar ja wie let daarop hier in Aussie.

En thuis moet natuurlijk alles weer uit de aanhanger, stenen en blokken een beetje verspreid neerleggen, is handiger straks als we het pad en dergelijke gaan leggen, zand en beton op aparte hoopje, kortom onze tuin bestaat inmiddels voornamelijk uit hoopjes stenen, zand, beton, aarde, gras, aanmaak houtje, etc.

Na twee dagen hard werken, de tweede dag met veel spierpijn, is het uitzicht er niet beter op geworden, de spierpijn ook niet overigens. Geduld is een schone zaak, over een tijdje moet het er weer goed uit gaan zien.

Verder geen nieuws van het visa front; het is ook nog maar 6 maanden geleden dat we de aanvraag voor het nieuwe visum hebben ingedien. Je kunt niet verwachten dat het zo snel gaat, toch?!
Jos

PS: de lilly pilly's in de achtertuin zijn volgens ons toch echt al iets gegroeid... denken we. Jac

Rust na gedane arbeid

Na het graven van een geul, mengen van aarde en klei, de geul weer vullen, planten van de bottlebrush en lillipilli, bedekken van de aarde met anti onkruiddoek was het tijd om de beiden ruggen wat rust te gunnen. Dat was ook wel nodig, we hebben twee dagen min of meer krom gelopen van de spierpijn.
Uiteindelijk hebben we vorige week het karwei afgemaakt door kiezelstenen op het doek te storten en een rand met stenen rondom te metselen zodat alles ook op zijn plaats blijft. Een klein stukje van de tuin is hiermee klaar, het volgende project wacht al. Het gras is nu afgedekt met zwart plastic zodat het afsterft. Daarna kunnen we het verwijderen om opnieuw de exercitie van uitgraven, mengen en volstorten te gaan uitvoeren. Nou dat komt dan wel weer, eerst hebben we besloten om eens een weekend weg te gaan en wel naar Yarrawonga, een dorp op ongeveer anderhalf uur afstand van hier. Het was tijd voor rust vonden we .....

En een beetje activiteit natuurlijk .... maar niet te veel.
Jac heeft weer eens geproeft hoe het is om te vliegen, wie weet waar dat nog toe gaat leiden.
Verder hebben we genoten van de prachtige omgeving, het schitterende weer en de heerlijke terrasjes. Beetje wandelen en genieten van de zonsondergang. We zitten hier dik in de herfst dus het is koud (16 graden gemiddeld overdag, graadje of 5 's nachts) maar niet grijs en grauw, in tegendeel, meestal zonnig en soms dikke vette regen (maar nog steeds niet genoeg).

Yarrawonga ligt aan een kunstmatig meer dat op de meeste plekken ondiep is. Hierdoor steken de kale bomen die afgestorven zijn doordat de wortels een gebrek aan zuurstof hebben, boven het meer uit. Voor een deel zijn de bomen verwijderd voordat het meer gevuld werd en daar heb je een strakke waterspiegel, het grootste deel ziet er echter uit zoals op de foto. Overigens vormen de bomen een grote bron van voedsel voor de vissen dus zijn bij veel bomen ook bootjes zichtbaar met vissers.
Op zondag zijn we gaan golfen, voor het eerst sinds een klein jaar. Een schitterende course met 45 holes, zeker voor herhaling vatbaar. Heerlijk weer te doen en het borstbeen heeft niet geprotesteerd zelfs de spierpijn achteraf is niet opgetreden. Zoals je ziet heeft Jac de landingsbaan uiteindelijk weer weten te vinden en is veilig teruggekeerd op aarde. Na een heerlijk bad en gezellig diner was het goed slapen en konden we de volgende dag weer uitgerust beginnen aan een nieuwe werkweek. Heerlijk zo'n weekend weg.

Jos

Paas-belofte

5,5 week bezoek van pa en Pam ging gepaard met gezelligheid, drukte, uitstapjes, werk wat gewoon doorging en voor beiden zelfs enorm druk was, vanalles willen laten zien en proeven en luisteren naar enthousiaste verhalen als ze samen met de auto op stap waren geweest. Kort voor Pasen zijn ze weer terug naar NL gevlogen. Pa begrijpt nu wel waarom we in Australie zijn, als dat daarvoor niet al duidelijk was.

Jos had met Pasen voor het eerst in 4 weken de zaterdag en zondag vrij en we hadden ons voorgenomen om lekker uit te rusten... dus togen we op zondag naar het tuincentrumom plantjes te kopen voor de achtertuin, logisch!
De bedoeling is om met Bottle Brushes en Lillypilly's (ja, je gelooft de namen niet, maar zo heten deze aussie struiken echt!) een groene haag te creeren voor de schutting waar we achter op uitkijken.

We hebben hier kleigrond, en omdat er tot Pasen dit jaar pas zo'n 70ml regen is gevallen is de grond kei- en keihard. Dat betekent dat er enige voorbereiding nodig was voordat we konden planten:

Allereerst het uitgraven van een "loopgraaf" waarbij een pikhouweel nodig was om de klei los te maken voordat het uitgeschept kon worden. In de geul een goedje gooien wat de klei daaronder bewerkt, losser maakt. Vervolgens de uitgegraven klei mengen met goede grond, zodat het losser wordt maar de wortels toch ook aan de klei wennen (zijn plantwortels echt zo slim dat ze aan zoiets kunnen wennen??!). Dit mengsel teruggooien in de geul die je eerder samen met veel bloed, zweet en tranen gegraven hebt. Daarna een poreuze waterslang erop leggen, en dit afdekken met worteldoek, zodat bewateren en wieden een stuk eenvoudiger worden.

Dan komt eindelijk het leuke werk: de plantjes in de volle grond zetten, door het doek heen. Op termijn moeten we vooral de Lillypilly's onder controle houden door ze te snoeien, anders worden ze wel 3 meter hoog en zouden te veel zon tegenhouden. Ze zijn nu pas zo'n 10-20 cm hoog, dus dat duurt nog wel even. Maar omdat we ze met Pasen geplant hebben, het feest van hoop en een nieuw begin, hebben we er alle vertrouwen in!

Jac