CV en pepermunt

Als iets ons vaak gevraagd wordt, dan is het wel "wat missen jullie daar nou het meest?"

Altijd een moeilijke vraag. Maar de vragensteller lijkt meestal te doelen op etenswaren, te merken aan de vervolgvraag: "Drop? Speculaas? Rookworst?". Nou, om die drie maar even te tackelen: drop kun je hier kopen. In de supermarkt, in speciale snoepwinkeltjes die je in sommige plaatsen hebt (en die vaak een enorm assortiment echt NL drop hebben), bij benzinestations. Speculaas hebben ze ook in de supermarkt; meestal is er een klein Nederlands schap met drop, speculaas, diverse andere blijkbaar echt nederlandse koekjes waaronder lange vingers zodat we tiramisu kunnen maken, ketjap en nasikruiden en zo. En wat de rookworst betreft; die zag ik afgelopen week voor het eerst liggen bij het gespecialiseerde internationale winkeltje vlak bij mijn werk. Daar hebben ze ook Calve mayonaise, waar Jos erg blij mee is! Tot nu toe hebben we nog niet aan erwtensoep gedacht, maar dat zal de komende tijd wel komen nu het herfst is geworden.

Want in tegenstelling tot wat jullie schijnen te denken, en tot wat we in Bourke aan winterweer gekregen zouden hebben, kan het hier in Albury wel degelijk koud worden in de winter. 2e Paasdag is de eerste sneeuw gevallen in de bergen op 2 uur afstand van hier (waar in de winter ook geskied wordt!), en zelfs in de bergen rond Melbourne! Het was erg vroeg, maar sneeuw is hogerop niet ongebruikelijk. Uit wat ik begrijp kan het hier 's nachts af en toe net onder nul worden, en overdag rond de 10 graden. Niet de hele winter, maar toch... :)

Koud genoeg om een jas te willen hebben, en als het waait misschien zelfs een sjaal.

En koud genoeg om CV te zullen gaan waarderen... maar die hebben we hier niet. We hebben 1 kamerhoog electrisch verwarmingselement in de woonkamer. En hoera; hij heeft ook een kleine uitgang aan de andere kant, die wij werkkamer noemen omdat onze computers er staan. Om te laten zien hoe klein dat uitgangetje is heb ik er een schoen bijgezet voor de foto...

Geen verwarming in de badkamer, en ik vraag me af hoe ik dat ga vinden op koude ochtenden.

Het is vanaf 2e Paasdag nogal afgekoeld, met nachten rond de 5-8 graden, koele ochtenden en avonden, maar overdag nog lekker 18-20. Flinke overgang na de daaraan voorafgaande hittegolf, maar vooruit. Dus ja, CV zullen we wel gaan missen denk ik.

En nu denk je zeker "ze mist pepermunt", vanwege de titel. Mis!

Ik zou willen dat ik pepermunt miste, maar ik kan er niet aan ontsnappen. En ik lust echt bijna alles (behalve koffie), maar pepermunt vind ik niet lekker. En laten we hier nou nog geen enkele tandpasta zonder mintsmaak gevonden hebben. We waren al gewaarschuwd, dus hadden een mega hoeveelheid favoriete NL tandpasta ingevoerd, maar die ligt nog in opslag bij de rest van onze spullen. Dus nadat de laatste tube van "thuis" op was, heb ik noodgedwongen mint-pasta moeten kopen. Eeeeeeekksss! Tijdens het poetsen krijg ik braakneigingen, dus de aanbevolen 2 minuten haal ik niet. 's Avonds is het leed na het spoelen redelijk snel geleden, omdat ik meestal snel in slaap val. Maar 's morgens blijf ik die nare smaak nog zeker een uur proeven. En het ergste is wel; alles wat je eet of drinkt smaakt gruwelijk! Moet je eens sinaasappelsap proberen, gewoon vreselijk! Zelfs thee of water smaken naar. En lang niets drinken is niet echt een optie... zeker niet op warme dagen.

Kortom, wat ik mis is tandpasta ZONDER pepermuntsmaak. Heerlijke, goude oude Zendium Classic... ik begin bijna te watertanden als ik eraan denk. Een witte tube, blauw en rood bolletje erop, misschoen ook wel een groene. Sommige dingen in Nederland zijn zo slecht nog niet :)

Dus doe me een plezier: koop zo'n tube, doe hem in een kleine bubbeltjesenvelop en stuur hem op naar mij. Laat me weten wat je kwijt bent en ik vergoed de kosten. Misschien komt het nog net op tijd aan voordat mijn mint-pasta op is, en hoef ik geen nieuwe vieze tandpasta te kopen. Maak je geen zorgen als niet alleen jij dit doet, maar een ander die dit leest ook: geen enkel probleem, des te langer kan ik er mee vooruit.

Verder zijn we heel gelukkig met wat we hier aan eten en drinken kunnen krijgen. We leren nieuwe dingen kennen en waarderen, krijgen of zoeken nieuwe recepten (zoals van deze heerlijke Cypriotische lamsbout uit de oven) maar missen natuurlijk af en toe vertrouwde dingen zoals literpakken magere yoghurt, chocolade- en vanillevla, frikandellen en kroketten. Daar is allemaal overheen te komen gelukkig.

We missen jullie natuurlijk vooral!!

God zij dank is er internet, Skype, telefoon, sms, en niet te vergeten, post...

Jac

Het weer met Pasen 2008

De eerste Pasen voor ons hier down under was erg gezellig. We hadden afgesproken met vrienden (Steve en Annette) die we in december 2006 ontmoet hebben. Zij hadden een weekje vakantie gepland in Swann Hill en stelden voor elkaar te treffen in Echuca, ongeveer halfweg tussen Albury en Swann Hill.

's Ochtends eerste paasdag om 06.30 uur op, ook de eerste keer, op weg naar Echuca (ongeveer drie uur rijden). Erg leuk plaatsje met de grootste inland port van Australia. De reden daarvan ligt voor de hand. Echuca is door middel van de Murray river verbonden met plaatsen zoals Bourke, diep landinwaarts. En de wol die daar geproduceerd wordt moest begin vorige eeuw getransporteerd worden naar de kust. De enige mogelijkheid was over het water met paddle steamers. In no time groeide dit dorp dus ook uit tot een soort van overslagplaatst voor wol en andere produkten. Vanuit Echuca vervolgde het transport over de weg naar de grote steden aan de kust. We hebben ons natuurlijk een klein stukje over de Murray laten verplaatsen met een paddle steamer. Moet redelijk comfortabel zijn geweest in die tijd.

De rest van de dag hebben we een beetje rondgekeken in het dorpje, curieuze bootjes gezien en wat dingetje gekocht. Een flesje lemon-lime-bitters voor Jac, een van haar favourite drankjes inmiddels. Een fles(je) port voor Jos: was na het proeven verkocht, heerlijk van smaak en slechts 25 dollar voor 2 liter, wat wil je nog meer. Heerlijke lunch onder een parasol in de open lucht, temperatuur was heerlijk, zo'n 28 graden. En de dag afgesloten bij de Griek, kwalitatief de beste die we tot nu toe hebben gehad. Vervolgens natuurlijk weer 3 uur rijden naar huis, waarvan Jac er minstens een gemist heeft ....

Zoals gezegd was het weer hier perfect, niet te warm en niet te koud, droog en zonnig. We hebben van vrienden een paar andere plaatsjes gekregen die qua weer iets anders laten zien. Ze zijn uiteraard van de noordelijk halfrond, de ene van Canada Quebec maar de andere dicht bij Nederland, de Belgische Ardennen. Ook in Nederland was het wit met Pasen hebben we begrepen, maar hopelijk iets minder uitbundig dan beide foto's.

Voor de rest nog geen nieuws verder we verblijven nog stees op een bridging visa. Maar geduld is een schone zaak (zegt men)......

Jos

De aanhouder wint .....

Dit spreekwoord is zo langzamerhand op ons van toepassing, al zeg ik het zelf. Vanaf het moment dat we arriveerden in Sydney heeft werkelijk alles wat gerelateerd was aan werk tegen gezeten (afgezien van de registratie van Jacqueline als registered nurse). Als je wil weten wat globaal allemaal gebeurd is, dan moet je de volgende alinea lezen, anders overslaan. Dit is overigens slechts de helft denk ik van wat er allemaal is voorgevallen, ik kan er een boek over schrijven als ik alles op zou gaan sommen.

De ellende met her en der een lichtpuntje:
De douane blijkt een probleem te hebben met het visum van Jacqueline, daar staat een cijfer te veel op, foutje van de ambassade in Berlijn. Moeten we t.z.t. maar even laten veranderen. Gelukkig mogen we wel het land in, op naar het hotel gegaan dat voor ons geboekt is (zou zijn). Niet dus, was men in alle hectiek vergeten..... Tja zeiden we, kan gebeuren. Een nacht was mogelijk, daarna moesten we elders onderdak zoeken. Uiteindelijk kwam dit allemaal goed. Vervolgens Sydney in en allemaal dingen regelen. Registratie van Jacqueline regelen, ging buitengewoon vlot, binnen 1 uur had ze het begeerde formuliertje op zak, daarna begon de ellende. Naar de RTA voor een rijbewijs. Uur wachten, aan de beurt, Nederlandse rijbewijzen met internationale rijbewijzen laten zien, is niet genoeg. Er moet een officiele vertaling gemaakt worden. Naar de vertaler, 4 uur later aan de beurt, duurt paar dagen en kost een flinke duit en dan kunnen we ze ophalen. Opnieuw naar de RTA, mijn rijbewijs no problemo, van Jac daarentegen wordt het niet geaccepteerd. Naam correspondeert volgens hun niet met het visum. Op het visum en paspoort staat Jacqueline Janssen e.v. (echtgenoot van!!!!!, alsof ze dat in een Engelstalig land kunnen lezen) de Jong, en op de vertaling staat Jacqueline de Jong. Trouwboekje laten zien, nee moet officieel vertaalt worden. Afijn, 4 uur later aan de beurt, paar dagen wachten en wederom vele duiten lichter, opnieuw terug. Uiteindelijk wordt het dan geaccepteerd en ook Jac heeft een rijbewijs.
Vervolgens een auto gekocht, blijkt later dat twee velgen van de voorwielen zijn beschadigd (bleek een flinke duit te kosten) en dat moeten ze geweten hebben, was nl. duidelijk zichtbaar van onderaf bekeken. Okay, die autohandelaren kunnen we dus niet vertrouwen, net als in Nederland denk ik overigens. Op naar Bourke. Binnen een aantal km's is de voorruit al beschadigd, enkele weken later zit er een grote scheur in de voorruit (zit er overigens nog steeds in) en eenmaal in Bourke krijgen we een lekke band. Niet getreurd, gewoon laten maken, geld neertellen, doen we immers vrijwel dagelijks voor officiele vertalingen en dergelijke. Vervolgens meekijken in de huisartsenpraktijk met een arts. Blijkt een arts uit Kenia te zijn die eigenlijk niet te verstaan is en mij helemaal niets laat doen omdat hij als de dood is om aangeklaagd te worden. Daar schiet ik dus niets mee op.
Alternatief gezocht en gevonden in Brewarrina, kan meekijken en meewerken met een arts daar. Heel veel geleerd, even intermezzo in Collerenabri, samengewerkt met een Nederlands stel, weer veel geleerd. Ondertussen blijven studeren want de medical board komt eraan. Uiteindelijk het interview gedaan en zoals jullie weten ging dat niet goed omdat er een of andere hufter bijzit die er genoegen in schept om kandidaten te zien zweten. Daarbij komt ook nog eens een "doctor Death" in Queensland die een registratie heeft gekregen als chirurg terwijl hij dat niet was met als gevolg dat 16 patienten zijn overleden. De medical boards zijn dus als de dood om een fout te maken. BEDANKT DOCTOR DEATH (Hij is overigens gisteren gearresteerd in Amerika en de verwachting hier is dat de situatie nu alleen nog maar slechter zal worden voor de buitenlandse artsen omdat er tijdens het proces veel naar buiten zal komen wat men tot nu toe in de bekende doofpot heeft weten te stoppen).
Verkast naar Albury en daar heel veel steun gekregen van de locale bevolking en van een stel (Kerry en Scott) in het bijzonder, zij zijn inmiddels onze beste vrienden hier. Uiteindelijk een sollicitatie interview gedaan in een ziekenhuis in Wangaretta, aangenomen, maar op dat moment kwam ook Ochre (het recruteringsbureau met wie we deze kant op zijn gekomen) met een baan op de proppen in Dalby Queensland. Registratie in Queensland is slechts een formaliteit volgens hun. Gezien het feit dat zij heel veel voor ons gedaan hebben, kon ik daar geen nee op zeggen, dus nee gezegd tegen de baan in Wangaretta. Alle papieren opgestuurd naar Queensland, was niet voldoende. De gecertificeerde copy van de vertaling van mijn diploma moest het origineel zijn, we zouden dat terugkrijgen zodra ze het hadden ingezien, tot op heden is dit nog niet gebeurd. Opgestuurd, nog niet voldoende, ze moeten bevestiging uit Amerika hebben en de pasfoto's ontbraken. Pasfoto's zaten bij de documenten die oorspronkelijk waren opgestuurd, dus die zijn ze duidelijk kwijtgeraakt. Amerika gecontact, wordt aangewerkt. Uiteindelijk, 4 maanden later, hebben ze alles. Ze kijken naar de functie en kijken naar mijn CV, de rest hebben ze allemaal niet nodig, en concluderen dat het ziekenhuis te klein is en niet voldoende supervisie kan geven???? Dit hadden ze 4 maanden eerder ook kunnen concluderen. God mag weten hoe we ons op dat moment nog staande hielden, maar afijn.
Okay, dit gaan allemaal heel lang duren, kunnen we niet op wachten, dus maar gaan voor visum op Jac's naam.
Ahum: de golffoto's zijn ingevoegd om het een en ander een beetje op te fleuren. Is eenvoudig volgens emigratie, kun je online doen. Eerst moet werkgever een sponsorship indienen daarna wij visum aanvragen. Sponsorship ingediend, maar op het cruciale moment van betaling crasht de server aan de andere kant, niet te geloven, dat dit bij ons weer moet gebeuren. Duurt een paar dagen en kost enkele smeekbeden via de telefoon om te verifieren of de betaling gedaan is en om het nummer te krijgen waarmee we weer verder kunnen. Betaling was niet gelukt, dus alsnog gedaan, nummer gekregen en verder met de online applicatie van het visum. Blijkt niet te lukken, paspoortnummer correspondeert niet met visum en v.v. en de naam Jacqueline de Jong is mogelijk ook een probleem. Op dat moment storten wij beiden in en weten niet meer hoe het in godsnaam mogelijk is dat er nog mensen in staat zijn Australie binnen te komen. Dus maar weer bellen met immigratie. De dame die uiteindelijk terugbelt snapt dan ineens dat er toch wel heel veel misgaat in onze procedure en snapt dat we nu hulp nodig hebben. Ze biedt aan om de zaak op te lossen, we hoeven alleen maar de aanvraag in te vullen, te scannen en naar haar te mailen. Zij gaat er persoonlijk voor zorgen dat het goed komt. Afijn, dat is het moment waarop we nu zijn aangekomen. We hebben er eindelijk weer een beetje vertrouwen in dat het goed gaat komen.

De huidige situatie:
Het lijkt nu dat er voor het eerst iets gunstigs gebeurt, de aanvraag van het visum wordt op dit moment bekeken en we hopen het visum binnen enkele weken te hebben. Het contract van Jacqueline is gemaakt en ze kan echt beginnen met werken zodra het visum rond is. En ik heb enkele hengeltjes uitgegooid, mogelijk dat dit uiteindelijk een baan hier in de buurt van Albury oplevert, wat mijn voorkeur heeft. Een collega van Kerry is ook hard aan het werk om een baan voor mij te vinden, ze gooit al haar charmes in de strijd en gebruikt haar uitgebreide netwerk om iets te vinden. Ze is er vast van overtuigd dat dit gaat lukken. Nou, we zullen zien. Als het uiteindelijk allemaal niet gaat lukken dan heb ik een aanbod van een baan achter de hand. In Toowoomba Queensland (vlak bij Dalby), willen ze me dolgraag in het ziekenhuis hebben. Ze hebben daar een junior functie voor me, hiervoor hebben ze geen toestemming van de medical board nodig maar mogen geheel zelfstandig personeel aannemen. Ik kan daar beginnen zodra ik ja roep. Maar gezien de afstand zoek ik eerst naar een soortgelijke functie hier in de buurt.

De laatste paar weken zijn we weer door een heel diep dal gegaan. Maar zoals jullie inmiddels gewend zijn, hebben we ons ook hier weer uit weten wurmen. Dat kun je niet alleen, maar daar hebben we dan ook onze vrienden voor hier in Albury. Steeds als we een dag hadden waarop we tegen elkaar zeiden, dit is hopeloos, dan kwam er weer een belletje van iemand met een uitnodiging ergens voor. Op het moment dat we in het diepste dal zaten, nodigden Kerry en Scott ons uit voor een dagje omgeving bekijken. Even wijn proeven bij hun favourite winery, vervolgens brunchen bij een andere winery, waar amandelbomen stonden waarvan de amandelen nog niet opgevreten waren door de vogels, ook de grond lag bezaaid met noten (maar na ons bezoek lag er een heeeel stuk minder!). Vervolgens een kleine tocht de natuur in, eerst wat drinken natuurlijk want het is hier warm op het moment en je verliest heel veel vocht (ook op een klein tripje). Schitterend plekje, grandiose dag gehad, we weten weer waarom we naar Australie wilden en hebben weer wat energie opgedaan om de bureaucratie en andere zaken te trotseren. En tussen alle ellende door vinden we ook nog tijd om te golfen, al is aan de scores af te lezen hoe (on)geconcentreerd we spelen. Maar het voelt prettig om al je agressie om te zetten in een mep tegen een balletje, een balletje dat er voor gemaakt is en er verder geen last van heeft (alhoewel ik af en toe ook de neiging heb een tik uit te delen richting bepaalde personen). Deze foto's zijn van de golfbaan in Mount Beauty, schitterende heuvelachtige baan, pittig om te lopen, met uitzichten zoals je die ook hebt in Frankrijk. Alleen de prijzen zijn anders en de manier van betalen. Voor 18 holes is het de bedoeling dat je 15 dollar betaald, of 17 inclusief een trolley. Er is echter niemand maar er liggen wel envelloppen om het geld in te doen en vervolgens in een sleuf in de muur te deponeren, heerlijk. Voor diegenen die ooit van plan zijn deze kant op de komen, 1 aussie dollar is op dit moment ongeveer 0,6 euro en in tegenstelling tot de amerikaanse dollar fluctueert de aussie niet zo veel.
















Ik sluit af met nog een paar foto's van onze kleine wandeltocht, om te likkebaarden toch?
P.S. Foto links en midden wel te verstaan.

We houden de moed erin.
Jos