Roze

Roze? Niet Oranje, ook al is dat mijn lievelingskleur? (zoals jullie weten). Zelfs niet lime-groen, mijn 2e kleur?
Nee; roze! Ik lijk erdoor achtervolgd te worden, het doemt op op de meest onverwachte plekken en soms is het de enige keuze...

Vanaf onze aankomst in Australie hebben we allebei het gevoel gehad: okay, we kiezen voor een nieuw land, een nieuwe start, en dat betekent dat we ook nieuwe dingen proberen (maar toch; roze, of all colours???).
Dit openstaan voor nieuwe ervaringen en keuzes heeft al tot een paar nieuwe dingen geleid:

• Jos ontbijt met yoghurt en muesli, 2 artikelen die hij in NL ontliep. En zelfs zijn aardbeienyoghurt is roze realiseer ik me ineens :).
• Inmiddels ben ik ervaren in het openen van flessen bubbelwijn (goede tip Christel, om dat vaker te doen na de eerste keer in Colli, het gaat steeds makkelijker) en kan ik lekkere pompoen bereiden.
• Jos loopt op sandalen!! Het moet niet gekker worden; als dat zo doorgaat loopt 'ie straks ook nog in spijkerbroeken...
• Ik ben beduidend minder bang voor honden; overweeg zelfs om er zelf een te nemen, als we samen op een vaste plek zitten!

Maar, terugkomend op de titel, het mafste is toch wel al dat omringende roze.

Het begon de eerste week al in Sydney. Bij het gsm-abonnement dat ik koos kreeg ik een nieuw telefoontje, en kon kiezen uit blauw en roze. Ieks, dacht ik eerst, roze! Totdat ik de blauwe zag; zo koud en zakelijk, om die te kunnen gebruiken zou ik echt eerst voor accountant of doodgraver moeten leren.
Dus ja, het werd de roze. Na de eerste paar dagen waarin ik in lachen uitbarstte als ik het mobieltje zag, begon het te wennen. Hij was echt van mij...

Een week of 6 geleden begon ik hier in Albury naar de sportschool te gaan (voor de kenners: Les Mill's "bodyvive", heerlijk!). M'n sportkleding zat niet in onze koffers, dus ik moest wat nieuws kopen. Ik wilde graag een speciale stof waaruit vocht snel verdampt, heerlijk spul in dit klimaat, in mijn maat, en dan ook nog iets wat niet al te lelijk is. En ja hoor; de enige overblijvende kleur: roze.

Kort daarna begon ik mee te kijken in mijn toekomstige werkplek. En wat schetste mijn verbazing: het hele gebouw is roze!! Het wordt zelfs het roze kasteel genoemd. Niet alleen buiten, maar ook binnen is vrijwel alles roze, alle muren, de receptie. Gelukkig was het personeel net van roze naar zwarte kleding overgestapt (ook niet alles, maar het staat me beter dan roze).

Ik ben benieuwd of het hierbij blijft, of dat het almaar verder gaat...

Intussen zijn we ook weer verhuisd, zoals je aan de foto's kunt zien. En hebben we gehoord dat er gisteren NIET beslist is over Jos z'n aanvraag, maar dat er 7 januari een besluit zal vallen: de medical board had het te druk gisteren, de arme mannen... Gelukkig hadden we nergens op gerekend, en de positieve kant van wederom uitstel is dat onze Kerst- en Oud & Nieuw plannen gewoon door kunnen gaan.

Na een positief besluit de 7e (daar gaan we toch van uit!) zal het visum snel gaan zeggen ze, en kan Jos wrs. al een week later beginnen met werken. We rekenen er nog maar niet op, maar hopen wel! Dan kan ik immers ook beginnen (aparte visumaanvraag voor mijzelf bleek niet haalbaar noch handig).
We houden jullie op de hoogte!

Maar nu eerst, en voor iedereen:
Hele fijne Kerstdagen gewenst, en een goede start in 2008!!

Jac

PS: deze laatste foto is een opname van Google Earth; typ gewoon het adres in (zie vorig bericht), en je kunt zien waar we nu weer zitten.

Wachten

Uiteraard loopt het weer iets anders dan we dachten :) Gelukkig hadden we daar min of meer op gerekend inmiddels.

De medical board kon maandag 3 december niet beslissen of Jos in Queensland kan beginnen, omdat ze een referent uit NL niet aan de lijn kregen... ze probeerden hem om 5 uur 's nachts te bellen! Tja, wij weten wel dat er tijdverschil is, maar of zij dat ook weten? Je zou het betwijfelen.

Verder was alle informatie aanwezig, en inmiddels is dat contact er ook geweest. Nu komen ze de 17e weer bij elkaar. Hopelijk wordt er dan besloten, maar het kan ook nog langer duren. We wachten het maar af.

Ik blijf voorlopig 2 tot 3 ochtenden per week meelopen in de praktijk, tot ik echt kan beginnen (zal ook wel volgend jaar worden). Het is erg leuk, leerzaam, vermoeiend (vandaar maar halve dagen) en ik heb er veel zin in om echt te beginnen. De sfeer is geweldig, en men houdt wel van een geintje... mwah, vind ik ook niet erg.

Er was vorige week gedurende enige uren wat lichte paniek bij ondergetekende; we konden immers maar tot afgelopen weekend in het huis van vrienden blijven logeren, daarna kwamen zij terug van vakantie. En we dachten dan op weg te zijn naar Dalby, als Jos daar kon beginnen.
Diezelfde avond is e.e.a. opgelost; we zitten nu in het huis van een van de huisartsen uit "mijn" praktijk, die is een week op vakantie. Daarna gaat zijn broer 3 weken weg, en zijn we daar welkom. En dan is het 2e week januari en is mijn huurhuis vrij, en dat is groot genoeg om Jos er gezellig (en graag!) bij te hebben :)

We hebben wat pech af en toe, het gaat niet helemaal volgens planning, maar iedere keer als er iets misloopt zijn er weer zoveel mensen om ons heen die zorgen dat er weer e.e.a. geregeld wordt, dat is geweldig. We leggen ons maar neer bij de langzame en soms destructieve molens van de bureaucratie (dat hebben ze hier echt uitgevonden hoor, en om het ingewikkeld te maken heeft elke staat zijn eigen aparte regeltjes, grrrrr....). En genieten intussen van de mazzel dat we steeds gehuisvest worden in prachtige huizen net buiten de stad.

Bijgaande foto's tonen het huis waar we nu zijn. Prachtig, ruim, mooi plekje met groots uitzicht, en voldoende mogelijkheden ter ontspanning :) Het huis waar we komend weekend naartoe verhuizen is minstens net zo mooi, en heeft ook een tennisbaan en zwembad... en zelfs 4 paarden i.p.v. "slechts" 1, en een paar koeien en kippen. We worden halve boeren hier joh, echt grappig.

Het adres van het volgende huis, waar we vanaf zondag tot Oud & Nieuw zitten, is:
"XXX" (inmiddels verwijderd i.v.m. de privacy van de bewoners)
XXXX

Albury XXX

Australie

Ja, het is een huis met een officiele naam. Dat maakt het vooral in de buitengebieden, waar huisnummers niet altijd even duidelijk zijn, makkelijker om te zorgen dat de post toch goed aankomt. Gebruiken dus (want jullie gaan toch wel stapels post sturen??!).
Rond de jaarwisseling zal ik het adres van het huurhuis laten weten, dat blijft dan enige maanden zo... eindelijk!!

We zullen tijdens de komende warme dagen veel kunnen genieten van een lekkere verkoelende duik, en tijdens de avonden waarin het gelukkig nog lekker afkoelt een partijtje tennis spelen. Ik heb zelf na 15 jaar zoweer weer een racket in m'n handen gehad, en het ging niet eens zo slecht. Beetje spierpijn in de onderarm, maar ik loop tenminste nog gewoon. Jos kwam de volgende ochtend met vocht in z'n knie uit bed. Gelukkig wordt dat al veel beter.

Overigens; er wordt hier regen voorspeld met Kerst!!! Net als vorig jaar, toen we ook hagel, storm en onweer hadden. Een mooie, warme Kerst lijkt er weer niet in te zitten. Maar ja, de regen is zeer welkom, en er komen nog wel meer Kerstdagen in de toekomst.

Dan ga ik nu maar wel gauw naar buiten, het is heerlijk, rond de 28 graden. Niet om jullie jaloers te maken hoor; gewoon een feitelijk gegeven ter informatie :)

Jac

De beslissing

Natuurlijk lopen de dingen anders dan in ons vorige bericht geschreven; wij raken er inmiddels (bijna) aan gewend... maar in dit geval is de uitkomst uiteindelijk ongeveer wat we verwacht hadden.

Na het eerste bericht dat Jos in Dalby kon beginnen hoorden we een hele poos geen vooruitgang meer. Door miscommunicatie dacht men bij Ochre dat Jos liever zelf hier in de buurt iets zocht. Wij wisten dat niet, hoorden maar steeds dat er nog niets verder bekend was, en gingen dus inderdaad verder zoeken hier.
Affijn, eindresultaat: Vorige week vrijdag kreeg Jos binnen een paar uur tijd een aanbod van een ziekenhuis een uur van Albury vandaan (waar ik ga werken) en vanuit Dalby in Queensland (paar uur vliegen).
Beide banen lijken interessant, maar om verschillende redenen hebben we ervoor gekozen dat Jos in Dalby gaat beginnen. Het is een job voor 6 maanden, en daarna kan hij, zoals het er nu uitziet, in Queensland als huisarts beginnen. En daarvoor is GEEN interview bij de medical board (MB) nodig. En aangezien Jos daar nogal allergisch voor is geworden, lijkt hem dat een fijn plan.
Of het ook zo zal gaan; de toekomst zal het leren :)

Het lijkt misschien de moeilijkste weg die we kiezen, maar de beslissing voelt goed. Ook al zal ik het nog best wel eens verwensen op momenten dat ik Jos erg mis... Gelukkig hebben we nogal wat ervaring met een poosje uit elkaar zijn, dus we weten dat we dat allebei kunnen. En er zijn genoeg vluchten richting Brisbane (voor Jos 3 uurtjes rijden), dus denken we elkaar maandelijks op te zoeken voor een lang weekend.
De MB in Queensland moet op papier nog accoord gaan dat Jos daar in het ziekenhuis gaat werken, maar we hopen maar dat dat inderdaad een "simpele" bureaucratische stap is en geen roet in het eten kan gooien. Hopelijk beslissen ze maandag a.s.

De baan die mij hier in Albury is aangeboden is te goed om waar te zijn, dus ik zou stom zijn om dat niet een poosje te doen. We denken aan 6 maanden, en daarna weer lekker samenkomen daar waar Jos als huisarts gaat werken. Mogelijk in Cunnamulla, Queensland, ten noorden van Bourke, en ja, nog iets afgelegener... Ik zou dan inmiddels in staat moeten zijn om overal als practice nurse te werken, en ook echt het gevoel hebben dat ik iets te bieden heb. Hoop ik dan toch!

Inmiddels heb ik 2 ochtenden meegelopen; ik mag nog niet officieel werken tot het visum rond is, maar mag wel kijken en leren natuurlijk. En gewend raken, zodat ik weet waar ik aan begin en me al een beetje thuisvoel voor Jos weggaat. Het bevalt me erg goed; de sfeer in de praktijk is geweldig, de baan veelbelovend afwisselend, niet te moeilijk lijkt me, al is het allemaal nog nieuw nu. M'n directe collega, een zeer ervaren praktijkverpleegkundige, is blij dat ik er straks bij kom, helpt me prima op weg en moedigt vragen aan. De praktijkmanager is ook een grote kennisbron, en iedereen is even aardig en verwelkomend. Dat voelt heerlijk aan, ik heb er echt zin in.

Zojuist zijn we afspraken gaan maken met de vrouw wiens huis ik ga huren. Aangezien zij met haar kids bij haar vriend intrekt laat ze vrijwel de hele inboedel achter. Want het leek ons onzin om voor een half jaartje al onze spullen te verhuizen uit de opslag, als het vrijwel zeker is dat we daarna weer moeten verhuizen, en ongeveer terug naar waar het vandaan kwam. Al vind ik het soms wel lastig om de eigen vertrouwde dingen nog zo lang te moeten missen. Het positieve ervan is; ik zal nog niet al m'n kleren hebben, dus ik MOET wel bijkopen :)

We hebben een voorlopige planning voor de komende maand gemaakt, maar het hangt allemaal af van hoe snel e.e.a. gerealiseerd wordt.
Tot ongeveer 7 december kunnen we in dit huis blijven, daarna komen onze vrienden terug van vakantie. Als de beslissing van de MB in Queensland dan bekend (en positief) is, rijden we samen rustig richting Dalby. Voor Jos wordt daar een huis en auto geregeld. Hij begint dan met werken zodra ook het visum rond is (dat wacht alleen nog op die beslissing van de board, dus kan daarna snel geregeld zijn), en ik blijf bij hem tijdens de feestdagen. Daarna rijd ik in een dag of 3 redelijk rustig terug (600km per dag of zo), en begin 7 januari met mijn werk. No worries: we hebben een TomTom gekocht!!

Waarschijnlijk gaat het helemaal anders lopen... maar aangezien we dat nog niet weten, kan ik dat ook nog niet schrijven, toch?!
We zullen het laten weten als het verandert!
Jac

Overigens; bijgaande foto's zijn (helaas) NIET van het huis dat ik ga huren, maar van het huis waar we nu tijdelijk zijn.

WAT EEN AVONTUUR

Na ruim 47 jaar in Nederland gewoond en gewerkt te hebben, voor Jac een iets kleiner aantal jaren, waren we klaar voor een avontuur in Australie. En wat voor een avontuur is het tot nu toe. Emotioneel gaan we de laatste maand door diepe dalen. Maar we weten er steeds weer sterker uit te komen.

De eerste week na de medical board was het vooral overleven en zoeken naar alternatieven. De tweede week was het heel veel praten en zoeken naar banen die in aanmerking zouden kunnen komen. De derde week, de week van de definitieve uitslag, een sollicitatiegesprek van Jac (met als resultaat een baan) en zoeken naar huurhuizen. De vierde week, een sollicitatiegesprek van mij (resultaat volgt nog, gesprek ging goed) en verder zoeken naar huizen. Deze week grensverleggend bezig geweest:
- Even naar Tea Gardens aan de kust (800 km), weekend bij vrienden doorgebracht en boeken opgepikt die ik was vergeten. Het advies gekregen om een brief te schrijven naar de Medical Board omdat de juiste procedure niet is gevolgd. Deze brief is inmiddels weg.
- Vervolgens doorgereden naar Coonamble (600 km) om een paar koffers met kleding op te pikken en alle papieren die we daar hadden achter gelaten.
- De volgende dag weer terug naar Albury (800 km) naar een schitterend landgoed van vrienden die voor drie weken op vakantie zijn. We mogen in die tijd in hun huis wonen, grandioos.
- Kortom in vier dagen tijd even 2200 km gereden om wat spullen op te pikken.

Ergens deze week gaan we met iemand praten over de huur van haar huis, dit ziet er goed uit, mogelijk dat we begin December eindelijk een eigen plekkie hebben.

Na vijf weken ziet er allemaal weer redelijk rooskleurig uit.

Het is niet te beschrijven hoe wij hier zijn opgevangen door aanvankelijk wildvreemden en inmiddels hele goede vrienden. Deze gastvrijheid en hulpvaardigheid viel ons in December al op en was een van de redenen dat we deze stap wel aandurfden. Deze hulpvaardigheid samen met alle hartverwarmende berichten van al onze vrienden en familieleden in Nederland, hebben er voor gezorgd dat we het hoofd boven water wisten te houden. Het lijkt erop dat we over een paar weken gesettled zijn en aan ons nieuw leven kunnen beginnen. Dit hebben we mede aan jullie allemaal te danken. Bedankt.

We laten spoedig weer wat van ons horen, dan ook met foto's van dit optrekje waar we nu zijn.

Jos

Blijf vooral schrijven!!

We krijgen heel veel hartverwarmende reacties van jullie; geweldig!
Het is emotioneel een beetje pieken en dalen... :) En het blijft heerlijk om jullie berichtjes te lezen.

We hebben op het moment zelf echter niet zo makkelijk internettoegang. We logeren bij vrienden, en als wij het internet op gaan is hun telefoonlijn bezet. Dus we halen de mailtjes wel op (blijf vooral schrijven!!) maar willen niet ook nog tijd nemen om veel te reageren. Komt weer als we "op onszelf" zitten, hopelijk snel.
Jac

Jantje huilt... Jantje lacht!

Het is bijna niet bij te houden wat er hier gebeurt: ik heb een baan!!
Heb vanochtend een job interview gehad bij een huisartsenpraktijk, voor de functie van praktijkverpleegkundige, en ik ben dus aangenomen!
Ik zal jullie de details van de job besparen... maar ze zijn er van op de hoogte dat een aantal verpleegkundige vaardigheden op z’n zachtst gezegd roestig zijn bij mij, maar ze waren zeer gecharmeerd van mijn IT-ervaring. Ze hebben wat problemen met organiseren van werkzaamheden en stroomlijnen van de zorg voor chronische patienten, en willen me daar in eerste instantie op inzetten. Intussen kan ik dan deels door de collega ingewerkt worden op nieuwe vaardigheden, en na een poosje wat cursussen gaan doen voor specifieke zaken.

Ze zijn bereid me te sponsoren voor het aanvragen van een werk-visum, en gaan dat nu in werking zetten. Zodra dat geregeld is kan ik beginnen (4-6 weken, maar ik reken voor de zekerheid maar op 8).

Het sollicitatiegesprek was bijzonder informeel. Bij de arts die de beslissing leek te nemen hebben we vorig weekend gelogeerd, en we dachten al dat dit gesprek min of meer een formaliteit was. Er waren nog 2 collega’s van hem bij, en de praktijkmanager, alledrie zeer sympatiek; we hebben veel gelachen, altijd goed!

Jos zat er ook bij; er werd in 2e instantie ook gesproken over opties voor hem. Hij kan als een soort arts-assistent op korte termijn (over ruim een week) daar ook beginnen voor 3 dagen per week. Maar inmiddels is de volledige uitslag van zijn examen naar ons verstuurd, en hebben we vernomen dat de medical board adviseert dat hij een poosje in een ziekenhuis hier gaat werken, op de spoedeisende hulp. Dat lijkt Jos geweldig, en dezelfde huisarts waarmee we net spraken heeft hier in Albury erg veel melk in de pap te brokkelen, en is ook bezig te lobbyen voor Jos voor een dergelijke plek hier in Albury, of hier dichtbij.

Inmiddels zit Ochre Health ook niet stil, en hebben ze een zeer waarschijnlijke optie voor eenzelfde soort ziekenhuisbaan voor Jos in Dalby, Queensland, westelijk van Brisbane. Het wordt voor Jos dus kijken wie er het eerste met een echt aanbod komt, en dat wil hij dan gaan doen. Als het Dalby wordt, gaat hij daar naartoe en blijf ik hier... dan voelt het dus als een soort uitzending voor Jos van een paar maanden J (hopelijk de laatste in zijn carriere! Maar dan kan ik hem in ieder geval bezoeken, dat kon in Irak niet). Als dat nodig is, gaan we ervoor: mijn optie hier is geweldig, ik krijg de kans en ondersteuning hier. En Jos moet ook doen wat voor hem nodig is.

Kortom: wederom spannend, maar nu weer met goede moed!!
Jac

PS: heet van de naald, vers van de pers: Jos kan half december beginnen in Dalby!!! We hebben allebei een job!

Plan B

Tja...

Jos is helaas gezakt voor zijn examen. Het is een heel verhaal, maar komt
erop neer dat hij is dichtgeklapt door de vervelende manier van doen van
de eerste arts van de vier. Rest van het examen ging daarna dus slecht. We
weten nog geen details, alleen dat het negatief is.

We verwachtten het al vanaf de 15e; hij wist dat het mis was. Maar
hebben het pas gistermiddag definitief gehoord.
Het was dus niet echt een vakantie de afgelopen 2 weken, maar een nogal
emotionele en moeilijke tijd. We hadden al gepland naar Albury te gaan,
en gelukkig hebben we dat gedaan, want we hebben de steun en hulp
van de mensen hier erg nodig gehad.

Wat blijkt: Kerry, een van onze nieuwe vrienden hier, vrouw van Scott die zelf huisarts is, werkt bij de GP division hier (GP = huisarts). Dat is een soort overheidsinstantie die de (huis)artsen ondersteunt, maar zij hebben ook veel contacten met de ziekenhuizen. Ze helpen ook meer artsen aantrekken en plaatsen.
We hebben met een collega van haar gesproken, Alison Jansen (ja,
getrouwd met een zoon van Nederlandse ouders!), en zij zet alles op alles
om ons allebei aan het werk te krijgen.

We zijn fantastische mensen hier tegengekomen. Onder andere een
huisarts die bestuurslid is van deze GP division, en zeer actief in het
scholen van artsen en klaarstomen voor medical board interviews. Bovendien; in
zijn praktijk (aantal huisartsen) zoeken ze al een poos een 2e praktijkverpleegkundige, en dat lijkt mij een leuke baan.
Deze Michael is gecharmeerd van mijn CV (automatiseringservaring, reizigersvaccinatie-ervaring), en daar heb ik op korte termijneen gesprek mee om te kijken of ik bij hem kan werken.
Dan zou zijn praktijk sponsor kunnen zijn voor een nieuwe visumaanvraag
(ik mag op het huidige visum niet werken, en de lopende aanvraag wachtte op
een positieve beslissing van Jos z'n examen, maar dat komt dus niet). Je
hebt zo'n sponsor nodig om het visum te krijgen. Dat duurt een week of 8,
dus ik zal wrs. pas volgend jaar aan de slag kunnen.

Intussen wordt er ook voor Jos gezocht. Dat is nu nog niet concreet, maar
er zijn wat mogelijkheden, o.a. in diezelfde praktijk of in een ziekenhuis
als eerste hulp arts. Nog even afwachten wat dat wordt.

Ochre Health heeft op dit moment niet direct iets voor ons, maar over een
paar maanden zou Jos waarschijnlijk in Cunnamulla, in Queensland, de staat ten
noorden van NSW (dus nog ten noorden van Bourke) aan de slag kunnen.
Daar is geen medical board interview voor nodig, dus zou makkelijker
moeten zijn. Als hij dat een poos gedaan heeft, moet het interview
makkelijker zijn (want we willen niet echt lang in warm en ver weg Queensland blijven). Er hangt dan ook minder vanaf; als we beiden een baan
hebben, of tenminste 1 van ons, is de stress minder hoog.

Het moeilijke is dat we er erg aan toe zijn om te settlen, en te weten
waar we aan toe zijn. Het gevoel dat we dolgraag hier zijn is alleen sterker
geworden. Gelukkig kunnen we elkaar prima opvangen en steunen, dat is
goed.

Maar het duurt dus nog even voordat we weten hoe het plaatje er voorlopig
uit gaat zien. Dat is jammer, maar daar moeten we ons maar even overheen
zetten. De eerste wanhoop was er de 15e al, inmiddels geloven we wel weer
in mogelijkheden maar weten nog niet precies hoe het uit gaat pakken.

• Het plan op dit moment (met hoop dat dat allemaal lukt):
  Voorlopig mogen we hier logeren, maar we willen een huisje huren. Jos is al driftig in het makelaarskrantje aan het kijken, en we gaan ons zo eens orienteren. Er staat gelukkig vanalles te huur, dus dat moet lukken. En intussen hebben we diverse aanboden van logeeradressen, de mensen hier zijn echt
  fantastisch gastvrij.
  We willen dan ook onze spullen ophalen uit de opslag in Coonamble.
• Hopelijk krijg ik die baan, en gaan we het visum omgooien op mijn naam.
  We kunnen dan WEL allebei werken, en hebben dat zwaard van Damocles
  niet meer boven ons hoofd hangen.
• Jos wordt aan alle kanten geholpen, en we hopen dat daar snel iets
  nuttigs uit komt. En anders is er altijd over een paar maanden nog de optie in Queensland. Als ik in de tussentijd gewoon gewerkt hebt, wordt het voor
  mij ook makkelijker om daar aan de slag te gaan.

Dus we hebben weer hoop, ook al is het even slikken. Vergeleken met de
emigranten die hier in de jaren '50 naartoe kwamen hebben wij het zo
slecht nog niet eens...

Maak je geen zorgen om ons; het komt goed. We houden jullie op de hoogte!!!
Jac

Nota Bene: Nieuw tijdsverschil!!

Ongeveer op dit moment wordt de klok in Nederland een uur terug gezet. Dus jullie hebben een lekkere lange nacht. Wij zijn na een wat korter nachtje al een poosje op. De klok is hier namelijk juist een uur vooruit gezet; de zomertijd is ingegaan. Dit betekent dat het tijdverschil tussen ons nu 10 uur is geworden, 2 uur meer.

Hopelijk betekent het feit dat we nu nog meer vooruitlopen ook dat we heel snel het resultaat van Jos z'n examen zullen hebben. Het was extreem lastig, en we zijn er dan ook helemaal niet gerust op. Hopelijk horen we begin deze week iets, en zullen het dan gauw laten weten.

Inmiddels zijn we in Albury(/Wodonga), aan de zuidgrens van NSW met Victoria. Grofweg tussen Melbourne en Canberra, de hoofdstad. We proberen ons niet teveel zorgen te maken voor wat het betekent als Jos gezakt is, maar te genieten van de prachtige omgeving (An, het lijkt een beetje op de Toscane! Inclusief wijn, kersen, diverse noten en allerlei bessen, echt een gourmet-streek).

Zodra we meer weten (en weer zelf internettoegang hebben, ik zit nu bij vrienden te typen) laten we het weten.
Jac

Onderweg naar Sydney

Morgen, maandag de 15e is het examendag! En aangezien het examen in Sydney is, zijn we vrijdag uit Brewarrina vertrokken.
We zijn via Mudgee gegaan, een voor ons nog onbekende route. Maar eerst even gestopt bij onze opslag in Coonamble, om een paar koffers achter te laten, en onze golftassen op te pikken. De weg uit Coonamble leidt langs ons toekomstige huis (het gaat door!!), dus we konden nog even verlekkerd kijken naar het huis waar we hopelijk begin november gaan wonen.

Ook al is het pas het begin van de lente, in "onze" omgeving is het al zo droog dat de oogst vrijwel geheel mislukt is. Na wat regen in de winter is er na het zaaien nauwelijks meer wat gevallen, dus we reden eerst langs velden met totaal verdroogde gewassen.
Tot mijn verbazing veranderde het beeld al binnen 2 uur na vertrek uit Coonamble. We reden door een mooi licht glooiend terrein, waar we langzaamaan steeds meer groene velden ontwaarden tussen de typische droge australische bomen. Gaandeweg zagen we ook steeds vaker loofbomen in prachtige lichtgroene lentetooi (overigens, de bloesemfoto's zijn gemaakt in Brewarrina, waar de lente ondanks de droogte toch prachtig gekleurd is).

Ik was vertrokken met het gevoel "weer de koffers ingepakt, weer ergens vertrekken en een flink end rijden", maar het veranderde in "mmm, mooi hier. We zijn onderweg naar een nieuwe fase, en een welverdiende vakantie na Jos z'n examen".
De glooiing veranderde in heuvels, en later in iets wat je toch wel bergen mag noemen. Of bergjes toch op z'n minst: niet erg hoog, maar schitterend om doorheen te rijden. Jos zat lekker te studeren op de passagiersstoel, al werd dat regelmatig onderbroken door mijn lofzang op de omgeving. Na 2 keer van bestuurder gewisseld te hebben in evenveel korte stops, waren we aan de voet van de Blue Mountains aangekomen (voor de Google Earth liefhebbers: in Lithgow). Alleen die bergketen nog over en je rijdt voorsteden van Sydney in. Een mooie plek om te stoppen en te overnachten vonden wij.

Lithgow naderend vonden we een motel, en na het uitladen van onze spullen in de kamer wilde Jos even 1 km terugrijden om de daar gelegen golfbaan te bekijken. Ze hadden daar gras!! Dat lijkt misschien heel normaal, maar inmiddels zijn we gewend aan "browns" in plaats van "greens"; oftewel zand-"greens". En fairways waar je de pogingen om er gras te laten groeien nog wel her en der kunt ontdekken, maar waar je toch vooral allerlei kleuren aarde kunt bewonderen.
Onze aarzelende binnenkomst in het clubhuis werd gelukkig allerhartelijkst begroet door een man die de leiding bleek te hebben van de wedstrijd die de volgende dag gehouden werd. Helaas pindakaas, dachten wij... maar er bleek een flink gat te zitten in de baanbezetting, dus wij mochten toch wel spelen. Sympatiek, nietwaar?
Uiteraard kwam de vraag "where are you from?" en de vraag "why are you here?", gevolgd door 's mans visie op de gezondheidszorg hier. Dat wordt een vertrouwde routine, maar het leidt vaak tot grappige gesprekken, dat is wel leuk.

De volgende ochtend waren wij ruim op tijd zodat we eerst nog konden ontbijten. Daarop wachtend gingen wij even wat putten, en merkten dat de competitie-dames die zich voorbereidden op hun ronde al van onze komst op de hoogte waren. Vriendelijke begroetingen, korte gesprekjes, en toen moesten we snel naar de voor ons bereide tosti's.

Daarna gingen we in de golfshop betalen. 2 greenfees (voor de niet-golfers: toegangsbewijzen), zakje tees, 2 flesjes drinken en 2 x karretjeshuur. We verwachtten zeker $60 af te moeten, maar Jos moest maar liefst het astronomische bedrag van... $26,50 afrekenen. Omrekenen in euro's = vermenigvuldigen met 0,6...

Confuus door dit lage bedrag verknalde ik natuurlijk de eerst hole. Alhoewel: de eerste slag was inderdaad slecht, maar de tweede was midden op de fairway alleen konden we de bal niet meer terugvinden! Ik probeerde het uit m'n hoofd te zetten door met Jos af te spreken dat we toch nog even terug zouden gaan; de greenfees waren vast niet berekend, bedacht ik.

Mijn spel ging er daarna flink op vooruit en na 9 holes had ik, ondanks 2 strepen, toch nog 16 punten. Iets meer dan Jos, en ik rook m'n kans op een overwinning. Intussen genoten we van de mooie baan op een zonnige frisse dag (wat kan dat heerlijk zijn!) in de groene heuvels.

Omdat we nog een paar uur moesten rijden zijn we na 14 holes gestopt. Net voordat vermoeidheid mij parten zou kunnen gaan spelen waardoor ik de winst nog af zou kunnen geven. Voldaan en tevreden vroegen wij na of we nog iets moesten betalen. Het antwoord was: "nee hoor, ik heb jullie een flinke korting gegeven; we zorgen graag goed voor onze overzeese gasten".

Geloof me: de smile die hij daarmee op onze gezichten toverde bleef daar gedurende de resterende reis naar Sydney zitten!

RFDS IN ACTIE

We zijn inmiddels na een uitstekende drieweekse periode in Collarenebri, waar ik weer veel heb opgepikt, terug in Brewarrina. Dinsdagmiddag ben ik daar met het spreekuur begonnen en was meteen de hele middag volgepland, 16 patienten in 4 uur. Ik kan je verzekeren dat dit voor mij nog steeds heel hard werken is en dat zal nog wel een tijdje zo blijven.

De RFDS, Royal Flying Doctor Service, heeft het maar druk gehad met Brewarrina deze week. Op maandag zijn ze hier geweest voor een kind dat er slecht aan toe was (ben ik niet bij geweest). Op woensdag moesten ze opnieuw verschijnen voor een patient die door de ambulance was binnen gebracht, diep in coma (GCS 3 voor de geneeskundig onderlegden onder de lezers). Hij zou flink wat drank genuttigd hebben (veroorzaakt eigenlijk geen GCS 3) en mogelijk een doosje antidepressiva weggewerkt hebben (kan de GCS wel verklaren). Deon, rechts op de bovenste foto, moest samen met de specialisten (via de telefoon) alle registers opentrekken om hem enigszins te kunnen stabiliseren en gereed te maken voor transport. Gezien zijn coma was intubatie noodzakelijk en dat lukt alleen maar als je de patient goed verslapt. Maar dat betekent weer dat de ademhaling er ook mee stopt, dus die moet ook overgenomen worden. Uiteindelijk verliep dat allemaal volgens plan en kon de patient een paar uur later veilig en wel worden uitgevlogen. De anesthesist en flight nurse net gearriveerd (foto links) krijgen een overdracht en maken de patient gereed voor transport (foto rechts). Na de nodige handelingen wordt de patient uiteindelijk losgekoppeld van alle lijnen die uit de muur komen en verbonden met de apparatuur die de RFDS heeft meegenomen uit het vliegtuig. Het beademingsapparaat overigens moest nog even gehaald worden, die waren ze in alle hectiek namelijk vergeten. Maar er komt uiteindelijk een moment dat de patient echt gereed is voor transport (foto R). Vervolgens naar de ambulance voor het daadwerkelijke transport naar het vliegtuig (foto L).

Daar aangekomen moet de patient natuurlijk nog de kist in en aangesloten worden op de apparatuur van het vliegtuig, kost wederom een klein half uurtje. Gezien dit de eerste keer was voor ons dat de RFDS in actie komt, zijn Jac en ik achter de ambulance aangereden naar het vliegveld (Jac op foto mi-onder nog net zichtbaar).

Uiteindelijk vertrekt het toestel om 22.00, vijf uur nadat de patient door de ambulance het ziekenhuis van Brewarrina is binnengebracht. En dat terwijl we de hulp van de RFDS al een half uur na binnenkomst hadden gealarmeerd. Tja, situatie hier is wat anders dan in Nederland.

Donderdag was het vervolgens mijn beurt. Om 14.00 uur komt er een patient op mijn spreekuur met de klacht dat hij al een paar dagen op en af pijn heeft in beide onderarmen en nu weer. Op het eerste gezicht niet iets om zenuwachtig van te worden. Dit verandert als hij verteld dat dit altijd optreedt na het roken van een sigaret en vooral als hij aan het lopen is. Pas als ik er naar vraag vermeldt hij terloops ook dat hij dan wat pijn op de borst heeft. Alarmbellen zijn inmiddels aan het rinkelen in mijn hoofd. Meteen maar op de onderzoekstafel gelegd, bloeddruk en pols gemeten (zuurstof was er wel maar niemand wist hoe het apparaat werkt, gaan we morgen wat aan doen) en wat nitro gegeven wat de situatie niet verbeterde. Tweede maal gegeven, inmiddels Deon erbij gehaald want ik mag nog geen handelingen verrichten zoals het inbrengen van een infuus. Ambulance erbij, patient naar ziekenhuis, nu wel zuurstof gegeven etc en een ECG gemaakt. Blijkt hij een dijk van een hartinfarct te hebben. Tja, bloedonderzoek, kan wel, wordt morgen opgehaald en we hebben de uitslag dan waarschijnlijk op maandag, tja dat werkt niet. Dus wordt hier gewerkt met een apparaatje, de I-stat, waarmee je de belangrijkste bloedwaarden krijgt die nodig zijn (zie foto). Aangezien het verschijnen van de RFDS voor ons inmiddels "de gewoonste zaak" van de wereld is geworden .... , hebben we deze keer de patient niet naar het vliegveld begeleid. Overigens is deze patient uiteindelijk 6 uur na binnenkomst in mijn spreekkamer uitgevlogen.

Geweldig wat een week. Met het zweet in de handen en de bilnaad, ook al ben ik nog steeds als tweede man aanwezig, maar met een voldaan gevoel als uiteindelijk alles goed afloopt en de patient stabiel en wel wordt uitgevlogen.

Jos

Ascot Day

Elke paardenliefhebber of sport-kijker weet wat Ascot Day is. Nou ben ik geen van beiden, dus ik moet het hebben van hier een flash en daar een half zap-beeld. Wat ik weet is: paardenraces, Engeland, zien en gezien worden, belangrijk, dames met enorme hoeden. Altijd als ik er iets van zie vraag ik mij af of de wedstrijd wel om de paarden gaat, of eigenlijk om de hoeden... Maar affijn, het is dus zoiets als Prinsjesdag, inclusief paarden en hoeden, maar zonder gouden koets en miljoenennota :) Okay, houd dat plaatje in gedachten.

In dit land met z'n enorme schapen- en koeienfarms zijn paarden natuurlijk van oudsher zeer belangrijk. En daar horen ook paardenraces bij. In het voorjaar heeft elk zichzelf respecterend dorp paardenraces, ook hier in Collarenebri.
Nou wil het geval dat er enige weken geleden paardengriep is uitgebroken (zoiets als varkenspest, maar met een ander lijdend voorwerp). En er dus een vervoersverbod voor paarden is, en meer van dat soort restricties die races onmogelijk maken. Een enorme ramp; al die races overal zorgen voor inkomsten in hotels & motels, restaurants, winkels, en ga zo maar door. Eigenaars en jockeys en alle leveranciers die anderszins bij de paardenracerij betrokken zijn zijn ernstig gedupeerd. Om nog maar te zwijgen van de verloren gok-inkomsten...

Dat is allemaal heel erg als je erbij betrokken bent, maar voor de gewone burger is het toch ook vooral een feestelijke dag die niet doorgaat. Uiteraard werd daar lokaal iets op gevonden, indachtig het oude kinderliedje over Cowboy Billy Boem: "maar zijn paard was zeer vermoeid ... dus nam hij een ander beest". De paarden werden vervangen door... Yabbies!!
Aangezien het idee in het ziekenhuis ontstaan was, werd zowat iedereen die daar werkte uitgenodigd, Jos (en daarmee ik) dus ook. Met het verzoek aan ons om een bepaalde fles likeur mee te nemen. En om in stijl te komen, dus een beetje netjes en voor de dames absoluut een hoed. De dienstdoende ambulanceverpleegkundigen (ambo's) kwamen voor de gelegenheid zelfs in volledig feesttenue.

Wat schetste onze verbazing toen de fles likeur (met enige andere flessen) in een emmer werd uitgegooid, daar ijsklontjes bij werden gedaan, en dit na goed roeren op smaak werd gebracht met citroenschijfjes: zo maak je dus grote hoeveelheden cocktails! Plastic bekertje erin om te scheppen; klaar. Doe alle 4 de emmers, met verschillende smaakjes, vervolgens in 2 wastobbes die je afvult met nog meer ijs: voila, gekoeld en wel. En dan plaats je nog wat flessen wijn, champagne en bier in het ijs rondom de emmers, en niemand zeurt nog om een drankje. Gedurende de avond werden er verder steeds hapjes rondgedeeld of buiten neergezet, dus ook in eten was voorzien.

We leerden weer een hoop mensen kennen, kletsten volop (en volgens sommigen dronk ik volop... mmm, lekkere champie!) en hadden het reuze naar onze zin. Waren wel nog steeds benieuwd naar de races natuurlijk!
De yabbies bleken voorzien te zijn van nagellak rugkleurtjes om ze goed uit elkaar te houden, en kwamen in 2 gewichtsklasses tegen elkaar uit. De cirkel was echter zo klein dat, voordat we ook maar aan gokken toekwamen, er steeds wel een yabbie al over de cirkel (=finishlijn) was. Ach, de hilariteit was er niet minder om. Om het geheel af te ronden vonden nog een paar zakloop-wedstrijdjes plaats, waarna de eerdere bezigheden werden hervat.

Memorabel hoogtepunt: ik heb m'n eerste fles champagne geopend! Dat had ik altijd aan Jos overgelaten na een onfortuinlijk voortijdig uit de fles poppende kurk van een fles goedkope appelcider. Maar ik dacht; nieuw land, nieuwe dingen leren, goede gelegenheid.
Memorabel dieptepunt: het dansen naderhand in de pub heb ik niet gehaald... toen was ik al vast in slaap, of zoals Jos het terecht formuleert: verzonken in een diepe roes :)
Jac
PS: de kater viel gelukkig reuze mee!!

Alle kleine beetjes helpen... toch?

Goed nieuws: de medical board heeft ingestemd met een nieuwe datum voor Jos z'n examen, het wordt vrijdag 26 oktober. We hebben het nog niet schriftelijk, maar het lijkt toch wel definitief. Eindelijk! Nu kunnen we de rest daar een beetje omheen plannen.

Het wordt dus een maand later dan oorspronkelijk gepland, maar dat geeft Jos ook een maand extra de tijd om zich voor te bereiden. Intussen laten we geen middel onbenut om de slagingskans te vergroten, zoals je aan de foto's kunt zien :) God weet wat nuttig is, en alle kleine beetjes helpen, heb ik altijd geleerd.

Inmiddels maak ik leuke vorderingen met de website voor een vriendin.
En, ook belangrijk, ik heb contact met de regionale Health Service die o.a. verpleegkundigen voor de regio werven, ondersteunen etc. Daar is nog niets definitiefs uit voortgekomen, maar ik blijf steeds teruggebeld worden en er komt vorm in. Natuurlijk ben ik ook gewoon rechtstreeks met diverse nurse managers in de ziekenhuizen gaan praten. Omdat ik op het huidige visum niet mag werken, maar wel wil beginnen, ga ik waarschijnlijk komende week als vrijwilliger werken in het ziekenhuis hier in Collarenebri. Gewoon meewerken met een verpleegkundige, en intussen veel opsteken. De manager is zeer behulpzaam, dus dat ziet er goed uit. Ze woont min of meer naast ons... dat is het voordeel van een klein dorp. Ben nu bezig me door een medicatie-informatie map heen te werken. Interessant: deels ophalen (uitrekenen van hoeveelheden, Ineke dat moet jou bekend voorkomen), deels nieuwe informatie (onbekende medicijnen). Dus ik heb genoeg te doen dit weekend, als je de dikte van de map kunt zien.

We studeren het liefst buiten op de veranda van dit zusterhuis, tot het halverwege de middag te warm wordt pal in de zon. Meestal is het dan ook wel genoeg geweest, of op z'n minst tijd voor een break. Onze uitnodiging voor komende middag: de jaarlijkse paardenraces! Daarover later meer, nu eerst lunchen :)

Jac